Drenica Hackers GrouP

Drenica Hackers Group
 
ForumForum  Drenica-HackersDrenica-Hackers  PytësoriPytësori  KërkoKërko  RegjistrohuRegjistrohu  identifikimiidentifikimi  

Share | 
 

 Fjalimët që ndryshuan Botën

Shko poshtë 
Shko tek faqja : 1, 2  Next
AutoriMesazh
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 10:56 pm

“Lirinë nuk ua solla unë, por e gjeta këtu, lirinë e pash se e keni kudo, në kraharor, në ballë, në shpatat e në ushtat"
"Kapedanë dhe ushtarë trima"

S‘është as e re, as e papritun pamja që kam sot përpara syve. Ashtu si ju kujtonja, ashtu ju gjeta, stërnipër të thjeshtë të një race të vjetër dhe bujare, trima dhe besnikë të patronditur të vendit dhe të mbretit tuaj. Edhe jam i lumtur tani që mund t‘ju hap zemrën time. Ju thom pa u mburrur që, sa kam rrojtur, kam patur gjithnjë këtë mall për atdhenë dhe këtë dëshirë për lirinë.
Kur më ftuat për këtë vepër nga shërbimi i Sulltanit, kisha në zemër atë dëshirë që kishit edhe Ju. Juve ndofta ju shkoi nga mëndja që e kisha harruar vëndin, edhe nderin, edhe lirinë, kur ju ktheva prapa të helmuar, pa ju dhënë asnjë shpresë dhe pa ju treguar asnjë ndjenjë bujare dhe shpirtmadhe. Po unë sillesha me atë mënyrë, se ashtu e deshte shpëtimi i juaj dhe i imi, se puna ish e tillë se duhej bërë dhe jo thënë, se e shikonja që kishit më tepër nevojë për frë sesa për shtyrje. Jua fsheha planet e mia dhe s‘jua çfaqa dëshirën që kisha në zemër aq vjet, jo se s‘u kisha besim, jo se s‘jua dinja shpirtin, po se ju ishit të parët që e hothtë zjarrin dhe u futët në këtë valle; po se puna duhej mejtuar thellë, se duheshin gjetur mjetet, se duhej zgjedhur koha e mirë. Ndryshe do të derdhej gjak më kotë dhe përfundimi do t‘ish nji robëri me e keqe se e para. Dhe ahere çdo shpresë për të nesërmen fluturonte; se nji punë si kjo niset njiherë e mirë; dhe në mos vaftë mbarë, rasja dhe mjetet për ta nisur ikin e s‘kthehen kurrë
prapë. Prandaj s‘ja tregonja planin tim as vetes sime dhe ruhesha mos me shkiste gjuha dhe më dëgjonin muret. Kam për dëshmor Hamzën, tim nip, që e kam pasur këshilltar, përkrahës dhe shok armësh, me ca të tjerë të pakë, me besnikërin e të cilve e vumë këtë plan në vepërim. Tani, ndonëse rronim e hanim bashkë dhe kishim një zemër dhe një shpirt, me gjithë këtë asnjë nga këta s‘më kish dëgjuar kurrë të zë n‘gojë atdhenë, lirinë dhe krishtërimin, gjersa ardhi rasa në betejë të Nishit. Lirinë mund ta kishit fituar me trimërinë tuaj nuk i mungojnë burrat, po ju pëlqeu ta prisni nga dora e ime, ndonëse vonë, se kështu ndofta desh vet i madhi Zot. Se është me të vërtetë çudi që trima kryelartë si ju, të rritur në liri, duruat kaq kohë robërin e barbarve, duke pritur të më shikoni një ditë në krye tuaj. Po vallë, a e meritonj këtë titull të bukur të çlironjësit që kini mirësinë të më jipni? Lirinë s‘jua solla unë, po e gjeta këtu, në mes tuaj. Posa shkela këmbën këtu, posa dëgjuat emrin, renttë që të gjithë, më dualtë përpara kush e kush më shpejtë, sikur t‘ishin ngritur nga varret atërit, vëllezërit, bijtë tuaj, sikur të kishte zbritë nga qielli vetë Perëndia. Më prittë me aq dashuri dhe gëzim, më sualltë aq shërbime të çmuara e pa numër, sa më bëtë më tepër ju robin tuaj sesa unë të lirë ju. Këtë mbretëri, këtë qytet nuk jua dhashë unë, po ju gjeta t‘armatosur, lirinë e kishit kudo, në krahërore, në ballë, në shpata e në ushtat; si gardjan besnikë t‘emëruar prej tim eti, ja ma vutë mbi krye këtë kunorë, ju ma dhatë në dorë këtë shpatë, ju më bëtë zot të kësaj mbretërije, të cilën ma ruajtët me aq besë, me aqë kujdes, me aq mundime. Shpjermëni tani, me ndihmën e perëndisë, që ta çlirojmë tërë Shqipërinë. Pjesën më të madhe, pothuaj tërë punën, e mbaruat: Kruja dhe tërë krahina e saj u fitua; Dibra dhe Malësitë u bashkuan me ne; anmikut s‘i mbeti as emëri, as shënjat në fushat tona; qëndrojnë vetëm fortesat. Kam shpresë t‘i marrim edhe këto me hir a me pahir, me dhelpëri a me trimëri, ndonëse garnizonet turke janë më të forta dhe kështjellat janë vendosur si shkëmbenj të ashpër dhe të paafruarshëm.
Armiku është i rrethuar, i dëshpëruar, dhe s‘i kanë mbetur veçse muret e fortesave. Po për këto do të këshillohemi e do të përfundojmë më nurë kur të vemi në vënt e kur të kemi armët në dorë dhe anmikun përpara, sesa tani për së largu dhe pa ditur se ç‘kemi përballë. Do të nisim nga Petrela më parë, jo se kjo është më e lehtë për t‘u fituar - përkundër është një fortesë prej natyre dhe ka një garnizon të fortë - po se ndodhet më afër kryeqytetit, dhe jam i sigurt që lajma e mirë e ngjarjeve në Krujë ua ka ngrirë gjakun armiqve. Të tmerruar nga trimërija e juaj dhe nga çkatërrimi i garnizonit të Krujës, ndofta do të na lëshojnë fortesën më të mirë; në mos, po do t‘i shtrëngojmë të na e japin me të keq. Një gjë vetëm duhet të keni nër mënt: në mos e marrshim Petrellën, asnjë nga ne s‘ duhet të kthehet prapë i gjallë.
Ngrehni pra flamurin përpara, dhe rrëfehuni burra si ngahera. Perëndia, si gjer tani, ashtu edhe paskëtaj, do të na ndilnmojë dhe do të na nxjerrë faqebardhë. O Burrani!"
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 10:57 pm

Unë kam një Endërr
(mbajtur më 28 gusht, 1963, nga Martin Luther King Jr)

Njëqind vjet më parë, një amerikan i madh, nën hijen e të cilit qëndrojmë sot, nënshkroi Shpalljen e Emancipimit. Ky dekret i momentit erdhi si drita e një feneri të madh për miliona skllevër negro, të cilët ishin përcëlluar në flakët e padrejtësisë përvëluese. Erdhi si një agim në fund të një nate të gjatë të robërimit.

Por një qind vite më vonë, negrot ende nuk janë të lirë. Një qind vite më vonë, jeta e një zezaku është ende e sakatuar nga prangat e izolimit dhe zinxhirët e diskriminimit. Një qind vite më vonë, negrot jetojnë në një ishull varfërie në mes të një oqeani të gjerë me prosperitet material. Një qind vite më vonë, negrot ende brengosen në qoshe të shoqërisë amerikane dhe e ndjejnë veten në ekzil në tokën e tyre. Prandaj ne kemi ardhur këtu të dramatizojmë një kusht të turpshëm.

Në një farë kuptimi, ne kemi ardhur në kryeqytetin e kombit tonë për të marrë një çek. Kur arkitektët e republikës sonë shkruan fjalët e mrekullueshme të Kushtetutës dhe Shpalljes së Pavarësisë, ata po nënshkruanin një shënim premtues, sipas së cilit, çdo amerikan duhet të ishte trashëgimtar. Ky shënim ishte një premtim se të gjithë njerëzit, po, njerëz të zinj dhe të bardhë, do t’i garantoheshin të drejtat e patjetërsueshme të jetës, liria dhe kërkimi i lumturisë. Është fare e qartë sot se Amerika nuk i ka plotësuar zotimet e premtuara, për sa i përket qytetarëve me ngjyrë. Në vend që të nderojnë këtë detyrim të shenjtë, Amerika u ka dhënë popullit zezak një çek të keq, një çek në të cilin shënohen “fonde të pamjaftueshme”.
Por ne refuzojmë të besojmë se banka e drejtësisë ka falimentuar. Ne refuzojmë të besojmë se nuk ka fonde të mjaftueshme në kupën e madhe të mundësive të këtij kombi. Prandaj ne kemi ardhur ta marrim këtë çek, një çek që do të na japë mbi kërkesën e pasurisë, lirinë dhe drejtësinë.

Tani është koha t’i bëjmë të vërteta premtimet e demokracisë. Tani është koha ta bëjmë drejtësinë një realitet për të gjithë fëmijët e Perëndisë. Do të ishte fatale sikur ky komb të tejkalonte urgjencën e momentit. Njëmijë e nëntëqind e gjashtëdhjetë e treshi nuk është fundi, por fillimi. Vorbulla e revoltës do të vazhdojë të tundë themelin e kombit tonë deri në ditën e shndritshme që drejtësia do të lindë.

Duhet t’i them diçka atyre që qëndrojnë në pragun e ngrohtë, që i drejton në pallatin e drejtësisë. Në procesin për të fituar vendin tonë të drejtë, ne nuk duhet të ndihemi fajtorë për veprimet tona të gabuara. Le të mos kërkojmë të kënaqim etjen tonë për liri duke pirë nga kupa e zemërimit dhe urrejtjes. Nuk duhet ta ngrijmë përpjekjen tonë në sferën e lartë të dinjitetit dhe disiplinës. Nuk duhet të lejojmë që protestat tona krijuese të degjenerojnë në dhunë fizike. Duhet të ngrihemi përsëri dhe përsëri në lartësinë madhore për të bashkuar forcën fizike me forcën shpirtërore.

Jam i vetëdijshëm se disa prej jush kanë kaluar prova dhe vuajtje të mëdha. Disa prej jush vijnë direkt nga qelitë e burgjeve. Disa prej jush vijnë nga zona ku kërkimi për liri ju ka lënë të dërrmuar nga stuhia e persekutimeve dhe është tronditur nga era e brutalitetit të policisë. Ne jemi veteranët e vuajtjes krijuese. Vazhdoni të punoni me besimin se vuajtjet e pamerituara janë shpenguese. Shkoni në Misisipi, shkoni në Alabama, kthehuni në Karolinën e Jugut, shkoni në Xheorxhia, kthehuni në Luiziana, shkoni në lagjet e varfra dhe getot e qyteteve veriore, duke ditur se në një farë mënyre situata mund dhe do të ndryshojë. Le të mos zhytemi në lëndinën e dëshpërimit, ju them, miqtë e mi. Edhe pse po përballemi me vështirësitë e të sotmes dhe të nesërmes, unë ende kam një ëndërr. Është një ëndërr e rrënjosur thellë në ëndrrën amerikane.

Unë kam një ëndërr se një ditë ky komb do të ngrihet dhe do të jetojë kuptimin e vërtetë të besimit të tij: Ne mendojmë se këto të vërteta janë të vetëkuptueshme, se të gjithë njerëzit janë krijuar të barabartë.

Kam një ëndërr se një ditë në kodrat e kuqe të Xheorxhias yjet e ish-skllevërve dhe bijve të të zotëve të ish-skllevërve do të ulen krah për krah në tavolinën e vëllazërisë.
Kam një ëndërr se një ditë, madje dhe në shtetin e Misisipit, një shtet i djersitur me nxehtësinë e padrejtësisë, do të djersisë nxehtësinë e shtypjes, do të transformohet në një oas lirie dhe drejtësie.

Kam një ëndërr se katër fëmijët e mi një ditë do të jetojnë në një komb ku nuk do të gjykohen nga ngjyra e lëkurës, por nga përmbajtja e karakterit. Sot kam një ëndërr!

Kam një ëndërr se poshtë në Alabama, ku sundon racizmi i ligë, ku nga buzët e guvernatorit dalin fjalë pa kuptim, djem dhe vajza të vogla me ngjyrë, do të mund të bashkojnë duart me djem dhe vajza të vogla të bardha, si motra dhe vëllezër. Sot kam një ëndërr!

Kam një ëndërr se një ditë çdo luginë do të lartësohet dhe çdo kodër dhe mal do të ulet, vendet e ashpra do të sheshohen dhe vendet e lakuara do të bëhen të drejta, dhe lavdia e Perëndisë do të zbulohet dhe të gjithë do ta shohin së bashku.

Kjo është shpresa jonë. Ky është besimi me të cilin kthehemi në Jug. Me këtë besim do të jemi në gjendje ta kthejmë malin e dëshpërimit në një gur shprese. Me këtë besim do të jemi në gjendje ta transformojmë disharmoninë e kombit tonë në një simfoni të bukur të vëllazërisë. Me këtë besim ne do të jemi në gjendje të punojmë së bashku, për të luftuar së bashku, për të mbrojtur lirinë së bashku, me dijen se një ditë do të jemi të lirë. Dhe kjo do të jetë dita kur fëmijët e Perëndisë të jenë në gjendje të këndojnë së bashku me një kuptim të ri “Vendi im është toka e ëmbël e lirisë. Toka ku stërgjyshërit kanë vdekur, toka e krenarisë së pilgrimëve, nga çdo majë mali le të këndojë liria”. Dhe nëse Amerika do të bëhet një komb i madh, kjo duhet të bëhet e vërtetë.

Kështu lëreni lirinë të kumbojë nga majat e kodrave të Nju Hemshajërit.
Lëreni lirinë të kumbojë nga malet e gjera të Nju Jorkut.
Lëreni lirinë të kumbojë nga lartësitë e Pensilvanisë.
Lëreni lirinë të kumbojë nga shkëmbinjtë me dëborë të Kolorados.
Lëreni lirinë të kumbojë nga pjerrësirat e Kalifornisë.
Por jo vetëm kaq. Lëreni lirinë të kumbojë nga mali i gurit të Xheorxhisë.
Lëreni lirinë të kumbojë nga mali i Tenesit.
Lëreni lirinë të kumbojë nga çdo kodër dhe pirg dheu i Misisipit, nga çdo krah mali, lëreni lirinë të kumbasë!

Dhe kur kjo të ndodhë, kur ta lejojmë lirinë të kumbojë, kur ta lëmë të kumbojë nga çdo fshat dhe çdo katundth, nga çdo shtet dhe çdo qytet, do të jemi në gjendje të përshpejtojmë ditën kur fëmijët e Perëndisë, të bardhët dhe të zinjtë, hebrenj dhe paganë, protestantë dhe katolikë, do të bashkojnë duart dhe të këndojnë fjalët e ritmit shpirtëror të negrove “Më në fund të lirë, më në fund të lirë. Lavdi Zotit të Plotfuqishëm, jemi më në fund të lirë”.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 10:58 pm

“Po iki nga një kurorë e korruptuar"
Mbajtur në podiumin e ekzekutimit, 30 janar 1649)
Shumë pak nga këtu do të më dëgjojnë... Në të vërtetë, mund ta ruaj paqen time shumë mirë, nëse nuk do të mendoja se ruajtja e paqes do t’i bënte disa njerëz të mendonin se i jam nënshtruar fajit, si dhe dënimit, por mendoj se është detyra ime ndaj Perëndisë si fillim, dhe ndaj vendit tim, ta pastroj veten si një njeri i sinqertë, një Mbret i mirë dhe një i krishterë i mirë.

Do të filloj në fillim me pafajësinë time. Nuk e mendoj se është e nevojshme të insistoj për këtë, pasi gjithë bota e di se kurrë nuk kam filluar asnjë luftë me dy Dhomat e Parlamentit, dhe thërras Perëndinë dëshmitar, të cilës shumë shpejt do t’i jap llogari, dhe kurrë nuk kam pasur qëllim të shkel privilegjet e tyre; ata u morën me mua, ata u morën me milicinë, ata pohojnë se milicia ishte imja, por iu duk e përshtatshme ta merrnin nga unë.
Perëndia më ndaloi të isha një i krishterë i sëmurë, mos të themi që gjykimi i Perëndisë është i drejtë mbi mua: shumë herë ajo jep drejtësi me anë të një dënimi të padrejtë, që është i zakonshëm: Do të them vetëm këtë, se një dënim i padrejtë që lejova të ndodhë, do të dënohet tani me anë të një dënimi të padrejtë mbi mua, që do të thotë se deri tani ka folur t’ju tregojë se jam një burrë i pafajshëm.

Tani për t’ju treguar se jam një i krishterë i mirë, shpresoj të ketë një person të mirë që të tregojë dëshminë time, se e kam falur gjithë botën, dhe madje dhe ata në veçanti të cilët kanë qenë shkaktarët kryesorë të vdekjes sime: kush të jenë, Perëndia e di, unë nuk dëshiroj ta di, lutem që Perëndia t’i falë ata.

Por nuk kam thënë gjithçka, shpirtbutësia është më e madhe, dëshiroj që ata të pendohen, pasi me të vërtetë kanë kryer një mëkat të madh në këtë rast. I lutem Perëndisë me Shën Stefanin, që të mos mbahen përgjegjës, jo, jo vetëm kaq, por që ata të marrin rrugën e duhur drejt paqes së mbretërisë, sepse dhembshuria ime më urdhëron jo vetëm t’i fal ata burra në veçanti, por dhembshuria ime më urdhëron të mundohem deri në gulçimën e fundit për paqen e mbretërisë.

Për njerëzit, me të vërtetë që dëshiroj pavarësinë dhe lirinë e tyre po aq shumë sa kushdo tjetër, por duhet t’ju them, se pavarësia dhe liria e tyre konsiston në pasjen e qeverive; ligjet, me anë të të cilave jeta e tyre dhe të mirat që kanë të jenë të tyret.

Nuk do të thotë se qeveria nuk iu përket atyre; një nënshtetas dhe një sovran janë gjëra që ndryshojnë qartë dhe, derisa ta bëjnë këtë, domethënë derisa t’i vendosni në atë liri që thashë, ata kurrë nuk do ta gëzojnë veten. Zotërinj, për këtë kam ardhur këtu, sikur t’i kisha lënë udhë mënyrës arbitrare, që t’i ndryshoja të gjitha ligjet sipas fuqisë së shpatës, nuk kisha nevojë të vija këtu, dhe kështu ju them (dhe lutem që Perëndia të mos ju mbajë përgjegjës juve) se unë jam martiri i njerëzve.

Me besnikëri, zotërinj, nuk do t’u mbaj më shumë, por do t’u them vetëm këtë, se në të vërtetë mund të dëshiroja një kohë më të gjatë që t’i kisha shprehur këto që thashë më me rregull, që të treteshin më mirë se tani, kështu që shpresoj të më falni.

Ju kam thënë ndërgjegjen time, i lutem Perëndisë që të merrni atë ushqim që është më i mirë për të mirën e Perëndisë dhe për shpëtimin tuaj.

Me besnikëri zotërinj, ndërgjegjja ime në besim është e njohur mjaft mirë për të gjithë botën, kështu që deklaroj para jush të gjithëve, se vdes si një i krishterë, sipas rrëfimit të Kishës së Anglisë, ashtu si ma la babai, dhe ky burrë i drejtë besoj se do ta dëshmojë.
Kam një kauzë të mirë, dhe një Perëndi të mëshirshme në krahun tim... po largohem nga një kurorë e korruptueshme në një të pakorruptueshme, ku nuk ka shqetësime, asnjë shqetësim në botë.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:00 pm

"Nuk ka shpëtim për Indinë"
(Mbajtur më 4 shkurt, 1916)

(Mahatma Gandhi)

Është një çështje përulësie e thellë dhe turp i madh për ne kur mendoj se jam i detyruar këtë mbrëmje, nën hijen e këtij kolegji të madh, në këtë qytet të shenjtë, t‘i drejtohem shtetasve të mi në një gjuhë të huaj për mua.

Isha prezent në seancat e Kongresit të madh në muajin e dhjetorit. Kishte një audiencë më të gjerë, dhe a do të më besonit sikur t‘ju thosha se fjalimet e vetme që prekën audiencën e madhe në Bombei ishin fjalimet në gjuhën hindu? Por mes gjuhës së folur të Presidencës në Bombei nga njëra anë dhe hindusë nga ana tjetër, nuk ka shumë ndryshim sa ç‘ka mes anglishtes dhe gjuhës simotër të Indisë. Dhe audienca e Kongresit ishte në gjendje t‘i ndiqte fare lehtë folësit e hindusë. Shpresoj që ky universitet të kujdeset që të rinjtë që vijnë këtu t‘i marrin mësimet e tyre në gjuhën e folur të vendit të tyre.
Gjuhët tona janë pasqyrimi i vetes sonë, dhe nëse më thoni se gjuhët tona janë shumë të varfra për t‘i shprehur mendimet më të mira, atëherë thoni se sa më shpejt të fshihemi nga ekzistenca aq më mirë do të jetë për ne. A ëndërron ndonjë njeri që anglishtja të bëhet gjuha kombëtare e Indisë? Pse ky handikap mbi kombin? Vetëm mendoni për një moment çfarë gare të barabartë do të bëjnë djemtë tanë me djemtë anglezë.

Akuza kundër nesh është iniciativa jonë. Si mund të jetojmë, nëse do të na duhet t‘ia kushtojmë vitet tona të shtrenjta mësimit të një gjuhe të huaj?

Arsimi i vetëm që marrim është arsimi anglez. Por të supozojmë sikur gjatë pesëdhjetë viteve të fundit të jemi arsimuar në gjuhën tonë të folur, çfarë do të kishim tani? Do të kishim një Indi të lirë, do të kishim njerëzit tanë të arsimuar, jo sikur të ishin të huaj në tokën e tyre, por do t‘i flisnin zemrës së kombit. Ata do të punonin mes të varfërve të të varfërve, dhe çfarëdo të kenë fituar gjatë këtyre pesëdhjetë viteve, do të ishte trashëgimia e kombit. Sot, as gratë tona nuk ndajnë me ne mendimet më të mira.

Ashtu si ju më keni dhënë privilegjin për t‘ju folur, unë po jua hap zemrën. Duhet t‘i shohim gjërat për së drejti gjatë rrugës sonë drejt vetë-qeverisjes. Tani po ju paraqes një tjetër skenë. Madhëria e tij, maharaxhai, i cili foli dje për diskutimet tona, foli edhe për varfërinë e Indisë. Edhe folës të tjerë i vunë theks të veçantë. Por çfarë vumë re në paradën e madhe të ceremonisë? Sigurisht shfaqjen më të madhe, një ekspozim të bizhuterive, një gosti të mirë në sytë e argjendarit më të madh, që zgjodhi të vijë nga Parisi. Unë e krahasoj me fisnikët e pasur përballë miliona të varfërve. Dhe e ndjej se duhet t‘i them këtyre fisnikëve "Nuk ka shpëtim për Indinë, nëse nuk i hiqni nga vetja këto bizhuteri dhe t‘i besojmë shtetasve të Indisë". Jam i bindur se nuk është dëshira e Mbretit-Perandor apo lordit Hardinge, se në mënyrë që t‘i tregojmë besnikërinë më të sinqertë Mbretit-Perandor, është e nevojshme të boshatisim kutitë e bizhuterive dhe të vishemi me to nga maja tek këmbët. Kam marr përsipër, duke rrezikuar veten, t‘ju sjell një mesazh nga mbreti George, se ai nuk pret që asgjë e tillë të ndodhë.
Zotëri, sa herë dëgjoj për ndonjë pallat të madh që ngrihet mbi ndonjë qytet të madh të Indisë, domethënë në Indinë Britanike, ose në Indi, e cila drejtohet nga shefat tanë të mëdhenj, unë bëhem xheloz menjëherë, dhe them: "Oh, gjithçka po bëhet nga paratë e bujqve". Mbi shtatëdhjetë e pesë për qind e popullsisë janë bujq dhe zoti Higginbotham na tha mbrëmë në gjuhën e tij të përshtatshme, se ata janë burrat që rrisin dy fije bari në vendin ku mund të rritet vetëm një. Por ne nuk mund të kemi frymën e vetë-qeverisjes, nëse i marrim apo lejojmë që të tjerët t‘i marrin të gjitha prodhimet e punës së tyre. Shpëtimi ynë mund të vijë vetëm përmes bujqësisë. As avokatët, as doktorët, as zotërinjtë e pasur nuk na e sigurojnë dot atë.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:00 pm

“Ushtarë të Gardës sime të vjetër: ju them lamtumirë!"
(Lamtumira, 20 prill, 1814)

Napoleon Bonaparti)

Ushtarë të Gardës sime të vjetër: Ju them lamtumirë! Për njëzet vite ju kam shoqëruar vazhdimisht në rrugën e nderit dhe të lavdisë.
Gjatë kohëve të fundit, ashtu si në ditën e prosperitetit, keni qenë në mënyrë të pandryshueshme modeli i kurajës dhe besnikërisë.
Me burra si ju, kauza jonë nuk do të humbasë, por lufta do të ishte pa mbarim. Mund të kishte qenë luftë civile, dhe kjo do t‘i kishte shkaktuar fatkeqësi edhe më të rënda Francës. Kam sakrifikuar të gjitha interesat e mia për ato të vendit.
Unë po shkoj, por ju, miqtë e mi, do të vazhdoni t‘i shërbeni Francës. Lumturia e saj është mendimi im i vetëm.
Ende do të jetë qëllimi i dëshirave të mia. Mos t‘ju vijë keq për fatin tim. Nëse kam preferuar të mbijetoj, ka qenë për t‘i shërbyer lavdisë suaj.
Kam ndër mend të shkruaj historinë e arritjeve tona më të mëdha, që kemi realizuar së bashku. Lamtumirë, miqtë e mi!
Sikur të mundja do t‘ju shtrëngoja të gjithë në zemrën time!
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:01 pm

"Fuqi Sovjetikëve"
(Mbajtur në shtator, 1917 Moskë)

Vladimir Iliç Lenin)

Çështja kryesore për çdo revolucion pa dyshimështë çështja e pushtetit të shtetit. Gjithçka e vendos ajo klasë që ka pushtetin. Kur "Dyelo Maroda", gazeta e partisë kryesore qeverisëse në Rusi, u ankua se, në lidhje me diskutimet mbi pushtetin, çështja e Asamblesë kushtetuese dhe ajo e bukës po harrohen, revolucionarët socialistë duhet të merrnin këtë përgjigje "Fajin e keni vetë, pasi janë lëkundjet dhe pavendosmëria e partisë suaj ajo që duhet fajësuar për "kalakiçin ministror", shtyrjet pa fund të Asamblesë kushtetuese, dhe minimi nga kapitalistët i masave të planifikuara dhe të vendosura të monopolit të drithërave dhe furnizimin e vendit me bukë".
Çështja e pushtetit nuk mund të shtyhet dhe as të lihet mënjanë, pasi është çelësi për të përcaktuar gjithçka gjatë zhvillimit të revolucionit, dhe në politikat e jashtme dhe të vendit. Është një fakt që nuk mund të diskutohet se revolucioni jonë ka "harxhuar" gjashtë muaj duke lëkundur sistemin e pushtetit; është një fakt që rezulton nga politika lëkundëse e revolucionarëve socialistë dhe menshevikëve. Politika lëkundëse e këtyre partive u përcaktua nga pozicioni i klasës të borgjezisë së vogël, nga paqëndrueshmëria e tyre ekonomike në luftën mes punës dhe kapitalit.
E gjithë çështja që po diskutojmë është nëse demokratët e borgjezisë së vogël kanë mësuar diçka gjatë këtyre gjashtë muajve Nëse jo, atëherë revolucioni është i humbur, dhe vetëm një rebelim fitimtar e proletariatit mund ta shpëtojë. Nëse kanë mësuar diçka, themelimi i një fuqie të qëndrueshme e të palëkundshme duhet të fillojë menjëherë. Vetëm nëse fuqia bazohet tek shumica e popullsisë, atëherë mund të bëhet e qëndrueshme gjatë revolucionit popullor, domethënë, një revolucion që ngjall tek njerëzit, shumica e punëtorëve dhe fshatarë, dëshirën për të vepruar. Deri tani, pushteti shtetëror në Rusi ka qëndruar në duart e borgjezisë, të cilët janë të detyruar të bëjnë lejime të veçanta (vetëm për t‘i tërhequr ditën tjetër), për të dhënë premtime (për të mos i përmbushur kurrë), për të kërkuar të gjitha tipet e justifikimeve për të mbuluar dominimin e tyre (për t‘ua hedhur njerëzve me anë të një shfaqjeje të "koalicionit të sinqertë"), e të tjera e të tjera. Me fjalë pohon se është një qeveri popullore, demokratike, kundër-revolucionare e borgjeze. Është kontradikta që ka ekzistuar deri tani dhe e cila ka qenë një burim paqëndrueshmërie dhe mospërputhjeje pushteti, e atij "kalakiçi ministror", në të cilën revolucionarët socialistë dhe menshevikët janë përfshirë me një entuziazëm të pafat (për njerëzit).
Në fillim të qershorit të vitit 1917, i thashë Kongresit sovjetik të të gjithë Rusisë se ose sovjetikët do të shpërbëheshin dhe do të vdisnin pa lavdi, ose atyre duhet t‘i transferohej i gjithë pushteti. Slogani, "Pushtet sovjetikëve", shumë shpesh, mos të themi në shumicën e rasteve, kuptohet keqas me kuptimin e një kabineti partish të shumicës sovjetike. Do të doja të thellohesha në këtë kuptim të rremë ...
"Pushtet sovjetikëve" do të thotë riformimi radikal i të gjithë aparatit të vjetër të shtetit, i cili pengon gjithçka demokratike. Do të thotë heqja e këtij aparati dhe zëvendësimi i tij me një të ri e popullor, do të thotë, një aparat vërtet demokratik i sovjetikëve, shumica e organizuar dhe e armatosur, punëtorët, ushtarët dhe fshatarët. Do të thotë ta lejosh iniciativën dhe pavarësinë e shumicës jo vetëm në zgjedhjen e deputetëve, por dhe në administrimin e shtetit, për efektin e reformave dhe ndryshimeve të tjera.
Për ta bërë ndryshimin më të qartë e më të kuptueshëm, ia vlen të kujtojmë një pohim plot vlera të bërë pak kohë më parë nga gazeta e partisë qeverisëse të revolucionarëve socialistë, "Dyelo Naroda". Shkruante se edhe në këto ministri, të cilat ishin në dorën e ministrave socialistë (kjo u shkrua gjatë koalicionit të famshëm të kadetëve, kur disa menshevikë dhe revolucionarë socialistë ishin ministra), i gjithë aparati administrativ kishte mbetur i pandryshuar, dhe pengonte punën.
Ata që thonë: "Nuk kemi aparat për të zëvendësuar të vjetrin, gjë e cila nga çon drejt mbrojtjes së borgjezisë", t‘ju vijë turp nga vetja. Pasi ky aparat ekziston. Janë sovjetikët. Mos kini frikë nga iniciativa dhe pavarësia e njerëzve. Vendoseni besimin në organizatat revolucionare, dhe do të shihni në të gjitha mbretëritë e çështjeve shtetërore të njëjtën forcë, madhështi dhe pathyeshmëri të punëtorëve dhe fshatarëve, ashtu siç u shfaqën së bashku dhe plot furi kundër Kornilovit.
Nuk ka rrugë të mesme. Kjo është treguar nga eksperienca. Ose i gjithë pushteti qendror dhe vendor do t‘i shkojë sovjetikëve, dhe e gjithë toka do t‘i jepet menjëherë fshatarëve, në varësi nga vendimi i Asamblesë Kushtetuese, ose të zotët e tokave dhe kapitalistët do të shkatërrojnë çdo hap, do ta rimëkëmbin pushtetin e të zotëve të tokës, do t‘i tërbojnë fshatarët dhe do të jenë shkaktarët e një revolte të dhunshme.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:02 pm

"Lufta të vazhdojë sa më gjatë"
(Fjalim për Politburon, 19 gusht, 1939)

Johspe Stalin

Çështja e luftës dhe paqes ka hyrë në një fazë kritike për ne. Zgjidhja e tij varet tërësisht nga pozicioni që Bashkimi Sovjetik do të mbajë. Jemi plotësisht të bindur se nëse do të përmbushim një pakt për ndihmën reciproke me Francën dhe Britaninë e Madhe, Gjermania do të heqë dorë nga Polonia dhe do të kërkojë një modus vikendi me Fuqitë Perëndimore. Lufta do të shmangej, por ngjarjet që do të pasonin do të ishin të rrezikshme për BRPP-në.
Nga pikëpamja tjetër, nëse e pranojmë propozimin e Gjermanisë, të cilin ju e dini, dhe bëjmë një pakt jo-agresiv me të, ajo me siguri do të pushtojë Poloninë, dhe ndërhyrja e Francës dhe Anglisë do të jetë e pashmangshme. Evropa Perëndimore do të bëhej subjekt i kryengritjeve të rebelëve dhe rrëmujave. Në këtë rast, do të kemi mundësi të qëndrojmë jashtë konfliktit, dhe mund të planifikojmë kohën e përshtatshme për të hyrë në luftë.

Eksperienca e 20 viteve të fundit ka treguar se në kohën e paqes lëvizja komuniste nuk ka qenë dhe aq e fortë dhe Partia Bolshevike e ka pasur të lehtë të marrë pushtetin. Diktatura e një partie të tillë do të bëhet realitet vetëm si rezultat i një lufte të madhe.
Zgjedhja jonë është e qartë. Ne duhet të pranojmë propozimin gjerman, dhe, me anë të një refuzimi të sjellshëm, t‘i dërgojmë anglo-francezët dhe misionin e tyre në shtëpi.
Nuk është e vështirë të shohim rëndësinë e kësaj mënyre veprimi. Është fare e qartë për ne, se Polonia do të shkatërrohet para se Anglia dhe Franca t‘i vijnë në ndihmë. Në këtë rast, Gjermania do të na japë një pjesë të Polonisë... Avantazhi ynë i menjëhershëm do të ishte t‘i tregonim Polonisë portën e Varshavës, dhe të Galicisë ukrainase.

Në këtë rast Gjermania do të dilte fitimtare nga lufta. Megjithatë, ne duhet të shohim mundësitë që do të rezultojnë nga mundja, si dhe nga fitorja e Gjermanisë. Në rastin e mundjes së saj, sovjetizimi i Gjermanisë do të ishte i pashmangshëm dhe do të krijohej një qeveri komuniste. Nuk duhet të harrojmë se një Gjermani e sovjetizuar do të sillte rrezik të madh, nëse ky sovjetizim është rezultat i dështimit të Gjermanisë në një luftë të përkohshme. Anglia dhe Franca do të ishin mjaft të forta për të pushtuar Berlinin dhe për të shkatërruar Gjermaninë Sovjetike. Për ne do të ishte e pamundur t‘i vinim në ndihmë shokëve tani bolshevikë në Gjermani.

Kështu që, qëllimi ynë është që Gjermania ta zgjasë luftën sa më gjatë të jetë e mundur, në mënyrë që Anglia dhe Franca të lodhen aq shumë sa të mos e hedhin poshtë idenë e Gjermanisë së sovjetizuar.

Pozicioni ynë është ky. Të ruajmë neutralitetin dhe të presim për kohën e duhur, USSR-ja do ta ndihmojë Gjermaninë ekonomikisht dhe do t‘i japë lëndë të parë. Duhet thënë se ndihma jonë do të zgjasë për një kohë të kufizuar; nuk duhet të dërgojmë aq shumë sa të dobësojmë ekonominë tonë apo pushtetin e ushtrisë sonë. Në të njëjtën kohë duhet të vazhdojmë aktivisht me propagandën komuniste në bllokun anglo-francez, dhe më së shumti në Francë. Duhet të presim që në atë vend, në kohë lufte, Partia duhet të braktisë mjetet ligjore të luftës dhe të kthehet në një organizatë të fshehtë. Ne e dimë se puna e tyre do të kërkojë sakrifica të mëdha, por shokët tanë francezë nuk do të hezitojnë. Detyra e tyre e parë do jetë të dekompozojnë dhe të demoralizojnë ushtrinë dhe policinë. Nëse kjo punë parapërgatitësh nuk përmbushet ashtu siç duhet, siguria e Gjermanisë Sovjetike do të ketë përfunduar, dhe kjo do të kontribuojë dhe në sovjetizimin e Francës.

Për realizimin e këtyre planeve është e rëndësishme që lufta të vazhdojë për aq kohë sa të jetë e mundur, dhe të gjitha forcat që kemi në dispozicion në Evropën Perëndimore dhe në Ballkan të drejtohen drejt këtij qëllimi. Tani le të marrim në konsideratë mundësinë e dytë, një fitore të Gjermanisë. Disa mendojnë se kjo do të na vërë përballë një rreziku serioz. Kjo është e vërtetë, por do të ishte gabim ta konsideroje rrezikun kaq të afërt sa kaq të madh sa ç‘është propozuar.

Nëse Gjermania do të dalë fitimtare, lufta do ta ketë dobësuar dhe nuk do të mund të hapë luftë me BRPP-në, të paktën jo brenda një dekade. Asaj i duhet të mbikëqyrë pushtimin e Francës dhe të Anglisë për ta rimëkëmbur veten.

Përveç kësaj, Gjermanisë fitimtare do t‘i shtoheshin koloni të gjera, eksplorimi i të cilave dhe futja e metodave gjermane do t‘i thithte burime për disa dekada.

Pra, kjo Gjermani do të ishte mjaft e zënë për t‘u marrë me ne. Ka dhe diçka tjetër që do ta forcojë sigurinë tonë. Në një Francë të pushtuar, partia komuniste franceze do të ishte gjithmonë e fortë. Një revolucion francez do të ishte i pashmangshëm, dhe ne do të ishim në gjendje të shfrytëzonim situatën dhe t‘i vinim në ndihmë Francës për ta bërë aleaten tonë. Përveç kësaj, të gjitha komet që bien nën "mbrojtjen" e një Gjermanie fitimtare do të bëhen aleatet tona. Kjo do të na sigurojë një fushë të gjerë veprimi për fillimin e një revolucioni botëror.

Shokë, ju thashë arsyet e mia. E përsëris se është në interesin e USSR-së, punëtorëve të vendit, që Gjermania dhe blloku kapitalist Anglo-francez të përfshihen në luftë. Duhet bërë e pamundura që kjo luftë të zgjasë sa më shumë që t‘i lodhë. Është e domosdoshme që të përfundojmë paktin e propozuar nga Gjermania, dhe të punojmë në një mënyrë të tillë që lufta të zgjasë maksimalisht. Duhet ta forcojmë propagandën në vendet ndërluftuese, në mënyrë që të jemi të përgatitur kur kjo luftë të përfundojë.

* Joseph Stalin - Sekretar i Përgjithshëm i Komitetit Qendror të Partisë, diktatori i BPSS-së.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:03 pm

"Jo ç'bën vendi juaj për ju, por ç'bëni ju për vendin tuaj"
(Mbajtur më 20 janar, 1961)

(John F. Kennedy)

Zëvendëspresidenti Johson, zoti Folës, zoti shef i Drejtësisë, Presidenti Eisenhower, zëvendës presidenti Nixon, Presidenti Truman, reverendi klerik, qytetarë të nderuar: Sot shohim jo vetëm një fitore të partisë, por një festim të lirisë, që simbolizon fundin por dhe fillimin, që do të thotë rinovim, por dhe ndryshim. Unë kam bërë para jush dhe Perëndisë së madhërishëm të njëjtin betim, të cilin stërgjyshërit tanë bënë gati një shekull dhe tre të katërtat më parë.
Bota është krejt e ndryshme tani. Pasi njeriu mban në duart e tij të vdekshme pushtetin të zhdukë të gjitha format e varfërisë njerëzore. Megjithatë, të njëjtat besime të revolucionit, për të cilat stërgjyshërit tanë luftuan, diskutohen ende në të gjithë globin. Besimi se të drejtat e njeriut nuk vijnë nga bujaria e shtetit, por nga dora e Perëndisë.
Sot nuk guxojmë të harrojmë se ne jemi trashëgimtarë të atij revolucioni. Le të përhapet fjala nga ky vend dhe nga kjo kohë, drejt mikut dhe armikut, se pishtari ka kaluar nga gjenerata në gjeneratë për amerikanët, të lindur në këtë shekull, të kalitur nga lufta, të disiplinuar nga paqja e hidhur dhe e vështirë, krenarë për trashëgiminë e lashtë, dhe të pavullnetshëm të dëshmojnë apo të lejojnë të ngadalësojnë zbërthimin e të drejtave njerëzore, për të cilat ky komb gjithmonë është zotuar, dhe për të cilat ne zotohemi sot në shtëpi dhe në të gjithë botën.
Le ta dijë çdo komb, pavarësisht nëse do të mirën apo të keqen tonë, se ne do të paguajmë çdo çmim, do të mbajmë çdo barrë, do të kalojmë çdo vuajtje, do të mbështesim çdo mik, do të kundërshtojmë çdo armik për të siguruar mbijetesën dhe suksesin e lirisë.
Kjo është ajo që premtojmë – dhe shumë më tepër.
Për të gjithë aleatët e vjetër, me të cilët ndajmë origjinën kulturore dhe shpirtërore, ne ju premtojmë besnikërinë e miqve besnikë. Të bashkuar mund të bëjmë gjithçka në morinë e sipërmarrjeve kooperative. Të ndarë mund të bëjmë shumë pak, pasi nuk do të guxojmë të përballemi me një sfidë të fuqishme.
Për të gjitha ato vende të reja, të cilat ne i mirëpresim në rangjet e të lirëve, ne i premtojmë se nuk do të hidhet poshtë një formë koloniale që ajo të zëvendësohet nga një tirani edhe më e madhe. E dimë se jo gjithmonë këndvështrimi ynë do të mbështetet. Por gjithmonë do të shpresojmë se ata do të mbështesin fort lirinë e tyre, dhe për ta kujtuar këtë, në të kaluarën, ata që me budadallëk kërkuar të marrin pushtet duke hipur mbi shpinën e një tigri, përfunduar brenda tij.
Për gjithë ata njerëz në kasolle dhe fshatra në gjysmën e globit, që përpiqen të thyejnë zinxhirët e varfërisë, ne i premtojmë përpjekjet tona më të mëdha për t’i ndihmuar të ndihmojnë veten, jo sepse e shkaktojnë komunistët, jo sepse kërkojmë votat tona, por sepse është e drejtë.
Nëse një shoqëri e lirë nuk mund të ndihmojë ata që janë të varfër, atëherë s’mund të shpëtojë ato pak të pasurit.
Le ta kuptojë çdo fuqi tjetër se kjo hemisferë ka ndër mend të mbetet zoti i shtëpisë së tij.
Për atë asamble botërore të shteteve sovrane, për Kombet e Bashkuara, shpresën tonë të vetme në një epokë ku instrumentet e luftës i kanë kaluar instrumentet e paqes, ne rinovojmë premtimin për mbështetje, në mënyrë që të parandalojmë që të bëhet thjesht një forum për sharje, për të forcuar strehën për të rinjtë dhe të dobëtit, dhe për ta zgjeruar hapësirën ku mund të sundojë.
Më në fund, për ato kombe që duan të bëhen kundërshtarët tanë, ne nuk i ofrojmë një premtim por një kërkesë: që të dyja anët të rifillojnë kërkimin për paqe, para se forcat e errëta të shkatërrimit të çliruara nga shkenca të pushtojnë njerëzimin në vetëshkatërrim apo shkatërrim të planifikuar.
Nuk guxojmë t’i tundojmë ato me dobësinë e tyre. Vetëm kur ushtritë tona të jenë të mjaftueshme përtej dyshimit, ne do të jemi të sigurt përtej dyshimit se kurrë nuk do të përdoren.
Le të mos negociojmë nga frika. Por asnjëherë mos të kemi frikë nga negociatat.
Të dyja palët duhet të eksplorojnë se cilat janë problemet e përbashkëta, në vend që të rrahin ato probleme që na ndajnë.
Të dyja palët, për herë të parë, të formulojnë propozime serioze dhe të sakta për inspektimin dhe kontrollin e armëve.
Të dyja palët le të kërkojnë mrekullitë e shkencës dhe jo të tmerrit. Së bashku le të eksplorojmë yjet, të pushtojmë shkretëtirat, të zhdukim sëmundjet, të mbushim thellësitë e oqeanit, të inkurajojmë artin dhe tregtinë.
Të dyja palët të bashkohen për të dëgjuar, në të gjitha cepat e botës, urdhrin e Isaias, “të heqim barrën dhe të lirojmë të shtypurit”.
Kjo nuk do të realizohet në njëqind ditët e para. As nuk do të përfundohet në njëmijë ditët e para; jo në jetën e kësaj administrate; ndoshta dhe as për aq kohë sa brezi ynë të jetojë në këtë planet. Por le të fillojmë.
Në duart tuaja të dashur qytetarë, më shumë se në të miat, qëndron suksesi përfundimtar dhe dështimi i rrugës sonë. Qëkur ky vend u themelua, çdo gjeneratë amerikanësh është thirrur të japë dëshmi të besnikërisë kombëtare.
Tani trumpeta po bie përsëri, jo që të marrim armët, edhe pse kemi nevojë për armë, jo që të nisemi në betejë, edhe pse jemi në mes të një beteje, por për të marrë barrën e një lufte të gjatë, për t’u gëzuar në shpresë, për të qenë të duruar në fatkeqësi, një luftë kundër armiqve të përbashkët të njeriut: tiranisë, varfërisë, sëmundjes dhe vetë luftës.
Në historinë e gjatë të botës, vetëm pak gjeneratave u është dhënë roli të mbrojnë lirinë në orën e rrezikut. Unë nuk tërhiqem nga kjo përgjegjësi, unë e mirëpres. Nuk besoj se ndonjë prej nesh do të ndërronte rolet me njerëzit e tjerë të gjeneratave të tjera. Energjia, besimi, devocioni që sjellim në këtë përpjekje do të ndriçojë vendin tonë dhe të gjithë ata që i shërbejnë atij. Dhe shkëlqimi i atij zjarri le të ndriçojë të gjithë botën.
Kështu qytetarët e mi, mos pyesni se çfarë mund të bëjë vendi juaj për ju; pyesni se çfarë mund të bëni ju për vendin tuaj.
Qytetarë të dashur të botës, mos pyesni se çfarë Amerika do të bëjë për ju, por se çfarë mund të bëjmë së bashku për lirinë e njeriut?
Më në fund, pavarësisht nëse jeni qytetarë të Amerikës apo qytetarë të botës, kërkoni nga ne këtu të njëjtat standarde force dhe sakrifice që ne kërkojmë nga ju. Me ndërgjegje të mirë, shpërblimi ynë i vetëm, me historinë si gjykatësen finale të veprave tona, le të shkojmë përpara të drejtojmë tokën që duam, të kërkojmë bekimet e Tij dhe ndihmën e Tij, por të dimë se këtu në tokë, puna e Perëndisë duhet të jetë jona.


John F. Kennedy - Presidenti më i ri dhe katoliku i parë që është zgjedhur. Hyri në Shtëpinë e Bardhë më 20 janar, 1961, ku konkurroi me Richard Nixon, por u largua prej saj 34 muaj më vonë.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:04 pm

"Ofroj gjakun, lotët dhe djersën"
(Mbajtur më 13 maj, 1940)

(Winston Churchill)

Të premten mbrëma mora nga Madhëria e Tij misionin të formoj një administratë të re. Ishte vullneti i dukshëm i Parlamentit dhe kombit që kjo të konceptohet sa më gjerë të jetë e mundur dhe të përfshijë të gjitha partitë. Unë tashmë e kam përfunduar detyrën më të rëndësishme të kësaj detyre.

Për këtë arsye është formuar një kabinet lufte prej pesë anëtarësh, që përfaqësojnë Laburistët, Opozitën dhe Liberalët, unitetin e kombit. Ishte e nevojshme që kjo të bëhet në një ditë të vetme me urgjencën më të madhe dhe rreptësinë e ngjarjeve. Pozicione të tjera kyçe janë plotësuar dje. Unë do t’ia dorëzoj një listë më të gjerë Mbretit sonte. Shpresoj ta përfundoj caktimin e ministrave kryesorë gjatë ditës së nesërme.

Emërimi i ministrave të tjerë zakonisht zgjat pak më shumë. Kam besim se kur Parlamenti të mblidhet përsëri, kjo pjesë e detyrës sime do të jetë përfunduar dhe administrata do të jetë e kompletuar nga të gjitha anët. Mendoj se është në interesin publik të sugjeroj se Folësi i Dhomës duhet të caktohet sot. Në fund të seancave të ditës, mbledhja e Dhomës do të propozohet deri më 21 maj, pra të martën, dhe nëse është e nevojshme të mblidhet edhe më herët. Vendimi do t’i njoftohet anëtarëve të Parlamentit në rastin më të parë.
Tani e ftoj Dhomën me anë të një rezolute të regjistrojë miratimin e masave të marra dhe deklarojë mirëbesimin në qeverinë e re.

Rezoluta është:
“Se kjo Dhomë mirëpret formimin e një qeverie që përfaqëson vendimin e përbashkët dhe të pandryshueshëm të kombit për të vazhduar luftën me Gjermaninë drejt një konkluzioni fitimtar”.

Formimi i një administrate të kësaj shkalle dhe kompleksiteti është një sipërmarrje në vetvete. Por jemi në një fazë paraprake të një prej betejave më të mëdha në histori. Jemi përfshirë në aksion në shumë pika të tjera, në Norvegji dhe në Hollandë, dhe duhet të përgatitemi në Mesdhe. Por beteja e ajrit po vazhdon, dhe duhet të bëjmë mjaft përgatitje në shtëpi.
Në këtë krizë besoj se do të më falni nëse nuk po e zgjas fjalimin me Dhomën edhe më shumë për sot, dhe shpresoj se shumë prej miqve dhe kolegëve apo ish-kolegëve, të cilët janë ndikuar nga rikonstruksioni politik, do të më tolerojnë për mungesën e ceremonisë, e cila ishte e nevojshme.

I them Dhomës ashtu si dhe ministrave që janë bashkuar me këtë qeveri, se nuk kam asgjë për të ofruar përveç gjakut, mundimeve, lotëve dhe djersës. Para nesh kemi një torturë, nga lloji më i rëndë.

Ju do të pyesni, cila është politika jonë? Unë them të hapim luftë nga toka, deti dhe ajri. Luftë me gjithë pushtetin dhe forcën që Perëndia na ka dhënë, dhe të hapim luftë kundër një tiranie monstruoze. Kjo është politika jonë.

Ju do të pyesni, cili është qëllimi ynë? Mund të përgjigjem me një fjalë? Është fitorja. Fitore me të gjitha kostot, fitore pavarësisht nga terrori, fitore, pavarësisht se sa e rëndë dhe e gjatë do të jetë rruga përpara, pasi pa fitore nuk ka ekzistencë.

Le të kuptohet nga të gjithë. Nuk ka ekzistencë të Perandorisë britanike, nuk ka ekzistencë për parimet në të cilat ka qëndruar Perandoria britanike, nuk ka ekzistencë për nxitjen, impulsin e të gjitha kohërave, që i gjithë njerëzimi të përparojë drejt qëllimit të tij.

Marr përsipër detyrën me gjallëri dhe shpresë. Ndjehem i sigurt se çështja jonë nuk do të dështojë mes burrave. Kam të drejtë në këtë vend bashkimi, në këtë kohë, të kërkoj ndihmën e të gjithëve dhe të them: “Forca, le të shkojmë përpara së bashku me të gjithë forcat e bashkuara.

* Winston Churchill, Kryeministri i koalicionit britanik gjatë Luftës së Dytë Botërore
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:05 pm

"Më në fund i lirë"
(Mbajtur më 2 maj, 1994)

Të dashurit e mi afrikano jugorë, populli i Afrikës së Jugut!

Kjo është me të vërtetë një natë e lumtur. Edhe pse jo gjithçka ka marrë fund, kemi marrë rezultatet paraprake të zgjedhjeve dhe jemi të mahnitur nga mbështetja dërrmuese për Kongresin Kombëtar Afrikan.
Për të gjithë ata në Kongresin Kombëtar Afrikan dhe lëvizjes demokratike, të cilët kanë punuar shumë këto ditët e fundit dhe gjatë këtyre dekadave, unë ju falënderoj dhe ju nderoj. Për njerëzit e Afrikës së Jugut dhe të botës, të cilët po shikojnë: Kjo është një natë e lumtur për shpirtin njerëzor. Kjo është edhe fitorja juaj. Ju ndihmuat në fundin e aparteidit, ju qëndruat me ne përmes tranzicionit.
Unë pashë, së bashku me ju, ndërsa dhjetëra mijëra njerëz qëndronin me durim shumë orë në radhët e gjata. Disa kanë fjetur nën qiellin e hapur edhe gjatë natës, në pritje të hedhjes së kësaj vote.
Heronjtë e Afrikës së Jugut janë legjenda nëpër gjenerata. Por jeni ju, populli, heronjtë tanë të vërtetë.
Ky është një nga çastet më të rëndësishme të jetës së një vendi. Unë qëndroj këtu i mbushur me krenari dhe gëzim: krenari për njerëzit e zakonshëm e të përulur të këtij vendi ...
Dhe gëzim se ne mund të shpallim me zë të lartë nga majat e çative – më në fund të lirë!
Po qëndroj para jush, të përulurve nga guximi juaj, me një zemër plot me dashuri për të gjithë ju. E konsideroj si nderin më të madh të drejtoj “ANC”-në në këtë çast të historisë sonë, dhe se jemi zgjedhur të drejtojmë vendin tonë në shekullin e ri.
Premtoj të përdor gjithë forcën dhe aftësinë time për të përmbushur shpresat tuaja për mua, si dhe për “ANC”-në.
Personalisht jam borxhli dhe i ul kokën disa prej udhëheqësve më të mëdhenj të Afrikës së Jugut, përfshirë John Dube, Josiah Gumede, GM Naicker, doktor Abdurahman, shefi Luthuli, Lilian Ngoyi, Helen Joseph, Yusuf Dadoo, Moses Kotane, Chris Hani dhe Oliver Tambo. Këta duhet të ishin këtu të festonin me ne, pasi kjo është edhe arritja e tyre.
Nesër, i gjithë lidershipi i “ANC”-së dhe unë do të rikthehemi në tryezat tona. Do të përveshim mëngët dhe të fillojmë të zgjidhim problemet e vendit tonë. Ju kërkojmë juve të gjithëve të bashkoheni me ne, t’i riktheheni punëve tuaja në mëngjes. Le ta vëmë në punë gjithë Afrikën e Jugut.
Pasi ne duhet, së bashku dhe pa vonesa, të fillojmë ndërtimin e një jete më të mirë për të gjithë afrikano jugorët. Kjo do të thotë hapje punësh, ndërtim shtëpish, sigurim të paqes dhe arsimit dhe siguri për të gjithë.
Atmosfera e qetë dhe tolerante që mbizotëroi gjatë zgjedhjeve tregon Afrikën e Jugut që do të ndërtojmë. Ajo tregon të ardhmen. Ne mund të kemi ndryshimet tona, por jemi një popull me një destinim të përbashkët në varietetin e kulturave, racës dhe traditave.
Njerëzit kanë votuar për partinë e zgjedhjes së tyre dhe ne e respektojmë këtë. Kjo është demokracia.
Unë i jap dorën e miqësisë udhëheqësve të të gjitha partive dhe anëtarëve të tyre dhe i kërkoj të bashkohen me ne në zgjidhjen e problemeve me të cilat përballemi si një komb. Qeveria e “ANC”-së do t’i shërbejë popullit të Afrikës së Jugut dhe jo thjesht anëtarëve të “ANC”-së.
Ne gjithashtu lavdërojmë forcat e sigurimit për punën e pastër që kanë bërë. Kjo ka hedhur themele të sigurta për një forcë sigurimi profesionistësh, të angazhuar në shërbim të njerëzve dhe besnikëri ndaj kushtetutës së re.
Tani është koha të festojmë, që afrikano-jugorët të bashkohen së bashku për të festuar lindjen e demokracisë. Unë ngre gotën për ju që keni punuar kaq shumë për të arritur ato që mund të quhen “mrekulli të vogla”. Festimet tona të vazhdojnë ashtu siç shkoi dhe procesi i votimit, paqësor, plot respekt dhe i disiplinuar, në mënyrë që të tregojë se ne jemi një popull gati për të marrë përgjegjësitë e qeverisë sonë.
Ju premtoj se do të bëj maksimumin tim për të justifikuar mirëbesimin dhe sigurinë që keni vënë në mua dhe organizatën time, Kongresin Kombëtar Afrikan. Le të ndërtojmë të ardhmen së bashku, një dolli për një të ardhme më të mirë për afrikano-jugorët.

_______
* Nelson Mandela, në 1991 ishte pasardhësi i Oliver Tambo si president i “ANC”-së. Në 1996, 81-vjeç, ai bëhet President.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:06 pm

“Zoti Gorbaçov, shembeni këtë mur!”
Mbajtur më 12 qershor 1987

Ronald Reagan duke mbajtur fjalimin në Berlin te Porta e Brandenburgut me 12.6.1987

Njëzet e katër vite më parë, Presidenti John F. Kennedy vizitoi Berlinin, u foli njerëzve të këtij qyteti dhe botës në Bashki. Që nga ajo ditë edhe dy presidentë të tjerë kanë ardhur në Berlin. Dhe sot, personalisht, po bëj vizitën e dytë në qytetin tuaj.

Ne vijmë në Berlin, ne presidentët amerikanë, për shkak se është detyra jonë të flasim, në këtë vend lirie. Por duhet të rrëfej, tërhiqemi këtu nga gjëra të tjera gjithashtu: Nga ndjenja e historisë në këtë qytet, më shumë se 500 vjet i vjetër se kombi ynë; nga bukuria e Grunewald dhe Tiergarten; po më shumë, nga kuraja dhe vendosmëria juaj. Ndoshta kompozitori Paul Lincke kuptoi diçka për presidentët amerikanë. Ashtu si shumë presidentë para meje, unë vij këtu sot për shkak se kudo që shkoj, çfarëdo që të bëj, Ich hab noch einen Koffer in Berlin, kam ende një valixhe në Berlin.

Mbledhja jonë këtu po transmetohet në të gjithë Evropën Perëndimore dhe Amerikën Veriore. E kuptoj se kjo po shihet dhe po dëgjohet edhe në Lindje. Për të gjithë ata që po na dëgjojnë në të gjithë Evropën Lindore, kam një fjalë të veçantë: Edhe pse nuk mund të jem me ju, ju drejtohem me fjalët e mia juve ashtu si dhe këtyre që janë këtu. Sepse bashkohem me ju, ashtu siç bashkohem me bashkëkombësit në Perëndim me këtë besim të patundur: Es gibt nur ein Berlin, ka vetëm një Berlin.

Prapa meje qëndron një mur që rrethon sektorët e lirë të këtij qyteti, pjesë e një sistemi të gjerë pengesash që ndajnë të gjithë kontinentin e Evropës. Nga Baltiku, jugu, ato pengesa presin Gjermaninë me një rrjetë telash me gjemba, beton, tufa qensh dhe kulla rojesh. Më në jug, ato mund të mos jenë të dukshme, as muri nuk duket. Por atje ka roje të armatosur dhe pika kontrolli po njësoj, ka kufizime për të drejtën për të udhëtuar, një instrument që i imponohet burrave dhe grave të zakonshme, vullnet i një shteti totalitar. Megjithatë, këtu në Berlin duket më mirë muri; këtu ku pret në mes qytetin, ku fotot dhe ekrani i televizionit ka fiksuar këtë ndarje brutale të një kontinenti në mendjen e botës. Qëndroj para portës Brandenburg. Çdo njeri është një gjerman, i ndarë nga bashkëkombësi i tij. Çdo njeri është një berlinez, i detyruar të shohë një njollë.

Presidenti Von Weizsacker ka thënë: “Çështja gjermane është e hapur për sa kohë që porta Brandenburg është e mbyllur”. Sot unë them: Për sa kohë që porta është e mbyllur, për sa kohë që kjo njollë prej muri lejohet të qëndrojë, nuk është vetëm çështja gjermane ajo që qëndron hapur, por çështja e lirisë e të gjithë njerëzimit. Por nuk vij këtu të ankohem. Pasi gjej në Berlin një mesazh shprese, madje dhe në hijen e këtij muri, një mesazh triumfi.
Aty ku katër dekada më parë kishte mbeturina, sot në Berlinin Perëndimor janë industritë më të mëdha të çdo qyteti në Gjermani, blloqe të zëna me zyra, shtëpi dhe apartamente të bukura,rrugë krenare dhe parqe të gjera. Aty ku dukej se kultura e një qyteti ishte shkatërruar, sot kemi dy universitete të mëdha, orkestra dhe opera, teatro të panumërta dhe muze. Aty ku kishte nevojë, sot ka bollëk, ushqim, veshje, automobila, të mirat e mrekullueshme të Ku’damm. Nga shkatërrimi, nga rrënojat, ju berlinezët keni ndërtuar në liri një qytet që edhe një herë renditet si një nga më të mëdhenjtë mbi tokë. Sovjetikët mund të kenë pasur plane të tjera. Por miqtë e mi, ishin disa gjëra që sovjetikët nuk i kishin marrë parasysh, Berliner Herz, Berliner Humor, ja, und Berliner Schnauze, zemrën e berlinezit, humorin e berlinezit, po, dhe schnauze-n e berlinezit.

Në vitin 1950, Krushovi paralajmëroi: “Ne do t’ju varrosim”. Por sot në Perëndim, ne shohim një botë të lirë që ka arritur një nivel prosperiteti dhe mirëqenieje të paparë në të gjithë historinë njerëzore. Në botën komuniste, ne shohim dështim, pengesa teknologjike, standarde në rënie të shëndeti, madje duan dhe gjërat më themelore, kanë pak ushqim. Madje sot, Bashkimi Sovjetik nuk mund të ushqejë veten. Pas këtyre katër dekadave, qëndron e gjithë bota para një konkluzioni të dukshëm: Liria çon në prosperitet. Liria zëvendëson urrejtjet e lashta mes kombeve me paqe. Liria është fitorja.

Dhe tani vetë sovjetikët mund ta kuptojnë, në një mënyrë të kufizuar, rëndësinë e lirisë. Dëgjojmë shumë nga Moska për një politikë të re reformash dhe hapjeje. Disa të burgosur politikë mund të jenë liruar. Lajmet e huaja nuk janë më të ndaluara. Disa sipërmarrje ekonomike janë lejuar të veprojnë me më shumë liri nga kontrolli i shtetit.

Mos janë të gjitha këto fillimi i ndryshimeve të thella në shtetin sovjetik? Apo janë gjeste qëllimi i së cilave është të rrisë shpresat e rreme të Perëndimit, apo të forcojë sistemin sovjetik pa e ndryshuar atë? Ne i mirëpresim ndryshimet dhe hapjen, pasi besojmë se liria dhe siguria shkojnë së bashku, se përparimi i lirisë njerëzore vetëm mund të forcojë kauzën e paqes botërore. Kjo është një shenjë që për sovjetikët do të ishte e pagabueshme, që do të përparojë gramatikisht kauzën e lirisë dhe paqes.

Sekretari i Përgjithshëm Gorbaçov, nëse kërkoni paqe, nëse kërkoni prosperitet për Bashkimin Sovjetik dhe Evropën Lindore, nëse kërkoni liberalizim: Ejani në këtë portë! Zoti Gorbaçov, hapeni këtë portë! Zoti Gorbaçov, shembeni këtë mur!

Gjatë këtyre katër dekadave, ashtu siç thashë, ju berlinezët keni ndërtuar një qytet të madh. E keni bërë këtë me gjithë kërcënimet, përpjekjet e sovjetikëve për t’ju imponuar shenjën e Lindjes, bllokadën. Sot qyteti lulëzon me gjithë sfidat që prezenca e këtij muri paraqet. Çfarë ju mban ju këtu? Ka shumë për të dhënë për qëndresën tuaj, për kurajën e patundur. Por unë besoj se ka diçka më të thellë, diçka që përfshin të gjithë pamjen dhe ndjenjat e Berlinit në tërësi, jo një ndjenjë të thjeshtë. Askush nuk do të jetonte një kohë të gjatë në Berlin pa u liruar nga iluzionet. Ekziston diçka që ka parë vështirësitë në Berlin dhe ka zgjedhur t’i pranojë, që vazhdon të ndërtojë këtë qytet të mirë dhe krenar në kontrast me prezencën totalitare që na rrethon, që refuzon të çlirojë energjitë njerëzore apo aspiratat. Diçka që ju flet me një zë të fortë pohimi, që i thotë “po” këtij qyteti, “po” së ardhmes, “po” lirisë. Me një fjalë, do të thoja se ajo që ju mban këtu në Berlin është dashuria, dashuria e thellë dhe e gjallë.

Faleminderit dhe Zoti ju bekoftë të gjithëve!


Ronald Reagan ishte Presidenti i 40-të i SHBA-së nga 1981-1988
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:07 pm

“Një lidhje e zjarrtë e një kombi me një tjetër krijon të liga”Mbajtur më 17 shtator, 1796

Miq dhe qytetarë: periudha për një zgjedhje të re qytetare, për të administruar qeverinë ekzekutive të Shteteve të Bashkuara, nuk është shumë e largët, dhe koha ka mbërritur kur mendimet tuaja duhet të vihen në shërbim të veshjes së personit me atë besim të rëndësishëm. Më duket e përshtatshme, veçanërisht se mund të çoj në një shprehje më të dallueshme të zërit publik, se tani duhet t’ju informoj për rezolutën që kam formuar ...

... Kam ngushëllimin të besoj se, ndërsa zgjedhja dhe maturia më ftojnë të heq dorë nga skena politike, patriotizmi nuk ma ndalon këtë.

Një përkujdesje ndaj mirëqenies suaj, e cila nuk mund të përfundojë veç me vdekjen time, dhe të kuptuarit e rrezikut, e natyrshme për atë shqetësim, më urdhërojnë, si në rastin e tanishëm, t’jua ofrojë parashikimit tuaj, dhe t’jua rekomandoj këqyrjes suaj të vazhdueshme, disa ndjenja të cilat janë rezultat i një reflektimi të tepërt, të një vëzhgimi të konsiderueshëm, dhe të cilat më duken të gjitha të rëndësishme për vazhdimësinë e lumturisë suaj. Këto do t’ju ofrohen me më shumë liri, ashtu siç mund të shihni në to paralajmërimet e disinteresuara të një miku që po largohet, të cilët nuk kanë asnjë motiv personal për të paragjykuar këshillën e tij. As nuk mund të harroj, si inkurajim, pranimin tuaj me butësi të ndjenjave të mia në një rast të mëparshëm dhe jo të ndryshëm nga ky.

Të ndërthurura si në dashurinë e pavarësisë me çdo ligament të zemrave tuaja, asnjë rekomandim i imi nuk është i nevojshëm për të fortifikuar apo konfirmuar këtë lidhje.
Uniteti i qeverisë, e cila ju formon si një popull, është gjithashtu tani edhe në zemrën tuaj. Është kështu me të drejtë; pasi është një shtyllë kryesore në ndërtesën e pavarësisë suaj të vërtetë, mbështetja e qetësisë në shtëpi, paqja jashtë vendit; siguria juaj; prosperiteti juaj; e asaj Lirie të vërtetë, të cilit ju i keni vënë një çmim të lartë ... Qytetarë, nga lindja apo zgjedhja, të një shteti të përbashkët, që ka të drejtë të përqendrohet tek dashuria juaj. Emri i amerikanëve, i cili ju përket ju, dhe nxënësisë suaj kombëtare, gjithmonë duhet t’ju ngjallë krenarinë e drejtë të patriotizmit, më shumë se çdo titull tjetër. Me ndryshime të vogla, ju keni të njëjtën fe, mënyra, zakone dhe parime politike. Keni një shkak të përbashkët për të cilën të luftoni dhe të triumfoni së bashku; Pavarësia dhe Liria që posedoni janë puna e konsultave të përbashkëta, dhe përpjekjeve të përbashkëta, të rreziqeve të përbashkët, vuajtjeve dhe sukseseve.

Por këtyre konsideratave, sado fuqishëm të vijnë për ju, i shtohet një peshë edhe më e madhe nga ato që janë më afër interesit tuaj. Çdo pjesë e vendit tonë gjen motivet që i urdhërojnë të mbrojnë dhe të ruajnë Bashkimin në tërësi ... Bashkimi ynë/juaji duhet të konsiderohet si një mbështetëse kryesore e lirisë suaj, dhe se dashuria e njërës duhet t’ju shtojë dashurinë për tjetrën.
Vini re besimin e mirë dhe drejtësinë kundrejt gjithë kombeve; kultivoni paqen dhe harmoninë me të gjithë. Besimi dhe virtyti urdhëron këtë sjellje; po kështu edhe politika e mirë. Do t’ia vlejë për një komb të lirë, të ndriçuar dhe brenda një periudhe të shkurtër, një komb të madh, për t’i dhënë njerëzimit zemërgjerësinë dhe një shembull të ri të njerëzve të udhëhequr nga drejtësia madhështore dhe bamirësia. Kush mund ta vë në dyshim se gjatë kohërave frytet e një plani të tillë do t’i shpërblejnë mjaft avantazhet e tanishme, të cilat mund të humbasin nëse i përkrahim shumë? A mos ndoshta, largpamësia nuk e ka lidhur lumturinë e tanishme të një kombi me virtytin e tij? eksperimenti, të paktën, rekomandohet nga çdo ndjenjë që fisnikëron natyrën njerëzore. Ububu! Kjo bëhet e pamundur nga veset!
Një lidhje e zjarrtë e një kombi me një tjetër prodhon shumë të liga. Simpati për kombin e preferuar, ndihmon në krijimin e iluzionit për një interes të përbashkët, në rastet ku asnjë interes i përbashkët nuk ekziston, dhe injektimi i armiqësive të ndryshme, tradhtitë ndaj të parit dhe pjesëmarrje në zënkat dhe luftërat e të fundit, pa shtytje apo justifikim të mjaftueshëm. Kjo gjithashtu çon në koncesione ndaj kombit të preferuar apo mohim të privilegjeve ndaj një tjetri, të cilat lëndojnë Kombin që bën koncesionet; duke u ndarë pa qenë nevoja me atë që duhet të mbetet; dhe duke ngjallur xhelozi, mosdashje dhe një prirje për t’u hakmarrë, nga partitë që do t’u refuzohen privilegjet. Dhe jepuani qytetarëve ambiciozë, të korruptuar apo të zhgënjyer (të cilët ia përkushtojnë veten kombit të preferuar), lehtësi për të tradhtuar apo sakrifikuar interesin e vendit të tyre, pa neveri, ndonjëherë madje me popullaritet; shkëlqim, me paraqitjen e një ndjenje të moralshme detyrimi, një respekt të lavdërueshëm për opinionin publik, apo një zell të lavdërueshëm për të mirën publike, baza e pëlqimeve të kota për ambicie, ose magjepsje ...
Kundër dinakërive të brendshme të influencës së huaj (unë ju thërres të besoni tek unë, qytetarë të dashur), xhelozia e një kombi të lirë duhet të jetë vazhdimisht vigjilente; me që historia dhe eksperienca e tregojnë, se influenca e huaj është një nga armiqtë më të dëmshëm të qeverisë republikane. Por ajo xhelozi, që të jetë e vlefshme, duhet të jetë e paanshme; përndryshe do të bëhet instrument i influencës që duhet të shmanget, në vend që të bëhet mbrojtje kundër saj. Anësia e tepruar për një komb të huaj, dhe mospëlqimi i tepruar i tjetrit, do të bëjnë ata që i nxisin, ta shohin rrezikun vetëm nga njëra anë, dhe do të shërbejnë për të mbuluar dhe madje për të mbështetur artin e influencës tek tjetri. Patriotët e vërtetë, të cilët do t’i rezistojnë intrigave të të preferuarit, do të bëhen të urryeshëm; ndërsa mjetet dhe viktimat e saj do të pushtojnë duartrokitjet dhe besimin e njerëzve.

Rregulli i sjelljes për ne, në lidhje me kombet e huaja, është, të zgjerojmë lidhjen tregtare, për të pasur me ta sa më pak lidhje politike që të jetë e mundur. Deri tani ne kemi krijuar fejesa, lërini të plotësohen me besim të mirë. Të ndalim këtu.
Evropa ka disa interesa primare, të cilat nuk kanë ose mund të kenë një lidhje të largët me ne. Për këtë ne duhet të diskutojmë vazhdimisht, shkaku i së cilës është i huaj për interesat tona. Kështu që, nuk do të ishte e urtë ta ndërlikonim veten me lidhje artificiale, me peripecitë e zakonshme të politikës së saj, apo kombinimeve të zakonshme dhe shembjeve të miqësive apo armiqësive.

Situata jonë e shkëputur dhe e largët nga fton dhe na jep mundësi të marrim një tjetër rrugë. Nëse qëndrojmë një popull, nën një qeveri efikase, nuk do të jetë e largët koha, kur të kundërshtojmë hapur lëndimet materiale nga shqetësimet e jashtme; kur të mbajmë një qëndrim të tillë neutral, do të kërkojmë respekt; kur kombet trime ta shohin se nuk mund të na bëjnë asnjë kërkesë, nuk do të guxojnë të na provokojnë; kur të zgjedhim me drejtësi luftë apo paqe, ashtu siç është në interesin tonë, do të këshillohen.

Pse të heqim dorë nga avantazhet e një situate kaq të veçantë? Pse të heqim dorë nga qëndrimi ynë? Pse, duke ndërthurur fatin tonë me atë të çdo pjese tjetër të Evropës, të ngatërrojmë fatin dhe prosperitetin tonë me ambicien e rëndë evropiane, rivalitetin, interesin, humorin apo tekat?

Është politika jonë e vërtetë të qëndrojmë larg aleancave të përhershme me çdo pjesë të botës së huaj; deri tani kemi lirinë ta bëjmë këtë; mos më keqkuptoni sikur dua të them se po dyshoj tek marrëdhëniet e tanishme. Unë, si për çështjet publike si për ato private, them se ndershmëria është politika më e mirë. Këtë po e përsëris, marrëdhëniet vëzhgojini në kuptimin e pafajshëm. Por, për mendimin tim, është e panevojshme dhe nuk do të ishte e urtë t’i zgjeronim.

Duhet të tregojmë kujdes që gjithmonë të mbajmë një qëndrim të respektueshëm mbrojtës, t’i besojmë aleancave të përkohshme për situata të jashtëzakonshme urgjente.
Kur rishqyrtoj incidentet e administratës sime, jam i pavetëdijshëm për ndonjë gabim të qëllimshëm, megjithatë, jam i vetëdijshëm për defektet e mia, mos të them se mendoj se kam bërë shumë gabime. Cilat do qofshin ato, unë kërkoj seriozisht nga i Plotfuqishmi t’i shmang apo t’i lehtësoj të ligat të mund të sjellin. Unë do të vazhdoj të mbaj me vete shpresën, se vendi im kurrë nuk do të ndali së pari ato me kënaqje, dhe se pas dyzet e pesë viteve të jetës sime plot përkushtim dhe zell, të metat do të mbeten në harresë, ashtu siç unë shumë shpjet do të shkoj në shtëpinë e pushimit.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:08 pm

“Të gjithë jemi republikanë, të gjithë jemi federalistë”
Mbajtur më 4 mars, 1801

Miq dhe qytetarë! Jam thirrur të marr përsipër funksionin e postit të parë ekzekutiv të vendit tonë, jam këtu në prezencën e asaj pjese qytetarësh të cilët janë të mbledhur këtu dhe përfitoj nga rasti të shpreh falënderimin tim mirënjohës për favorin që më kanë bërë duke parë nga unë, dhe deklaroj me ndërgjegje të pastër se detyra është përmbi talentet e mia, dhe se i drejtohem me ato ndjenja ankthi, të cilat madhështia e përgjegjësisë dhe dobësia e fuqive të mia më frymëzojnë me të drejtë. Një komb në rritje, i përhapur në një tokë të gjerë dhe pjellore, që kapërcen detet me prodhimet e pasura të industrisë, i përfshirë në tregti me kombe që e ndjejnë pushtetin dhe harrojnë të drejtat, përparon me shpejtësi drejt fatit të paparë nga syri i vdekshëm, kur mendoj për këto objektiva të përsosura, dhe shoh nderin, lumturinë dhe shpresat e këtij vendi të dashur, dhe profecitë e kësaj dite, tkurrem nga meditimi, dhe e përul veten para madhësisë së kësaj sipërmarrjeje. Do të dëshpërohesha sikur prezenca e shumë prej të tanishmëve të mos më kujtonte se do të gjej burime urtësie, virtyti dhe zelli tek autoritetet e tjera të larta që përmenden në Kushtetutë. Ndërsa ju, zotërinj, të cilët keni funksione sovrane të legjislacionit, dhe për ata që kanë lidhje me ju, unë ju shoh me inkurajim për atë udhëheqje dhe mbështetje që do të na aftësojë të ngasim me siguri atë anije në të cilën të gjithë kemi hipur mes elementëve konfliktualë të një bote të trazuar.

Gjatë opinioneve përmes së cilave kemi kaluar diskutimet, ndonjëherë kemi veshur një aspekt të mund të ndikojë tek të huajt të cilët nuk janë mësuar të mendojnë lirshëm dhe të flasin dhe të shkruajnë atë që mendojnë, por tani është vendosur se zëri i kombit, i njoftuar sipas rregullave të Kushtetutës, se të gjithë do t’i nënshtrohemi vullnetit të ligjit, dhe do të bashkojmë të gjitha përpjekjet tona për të mirën e përbashkët. Të gjithë do të mbajmë në mendje këtë parim të shenjtë, se edhe pse vullneti i shumicës duhet të triumfojë, ai vullnet, që të jetë i drejtë duhet të jetë i arsyeshëm; se edhe pakica ka të drejta të barabarta, ligji i përbashkët duhet të mbrohet, dhe dhunimi do të konsiderohet shtypje. Le të bashkohemi, të nderuar qytetarë, me një zemër dhe një mendje. Le të vendosim marrëdhëniet sociale, harmoninë dhe kujdesin pa të cilat liria dhe madje jeta vetë do të ishin të frikshme. Dhe të reflektojmë, pasi të kemi hequr nga toka jonë intolerancën fetare nën të cilën njerëzimi ka vuajtur prej një kohe të gjatë, se do të fitojmë pak nëse pranojmë intolerancën politike, e cila është kaq e keqe, despotike dhe njësoj si persekutimet e hidhura dhe të ndryra. Por çdo ndryshim opinioni nuk është ndryshim parimi. Ne i kemi vënë emra të ndryshëm parimeve të ndryshme. Të gjithë jemi Republikanë, të gjithë jemi Federalistë. Nëse ka në mes nesh persona që duan të shpërbëjë bashkimin apo të ndryshojnë formën republikane, le të ngrihen pa u shqetësuar për sigurinë e tyre, pasi gabimi i opinionit tolerohet dhe arsyeja lihet e lirë të luftojë. Unë e di se disa burra të drejtë tremben se një qeveri republikane nuk do të jetë e fortë, se kjo qeveri nuk është mjaft e fortë; por a do të ishte patriot i sinqertë, në mes të baticës të një eksperimenti të tillë, ai që do të braktiste një qeveri që na ka mbajtur deri tani të lirë dhe të qëndrueshëm? Këtë nuk e besoj. Unë besoj të kundërtën, kjo është qeveria më e fortë në tokë. Unë besoj se është e vetmja ku çdo njeri, me thirrjen e ligjit, do të zbatojë standardin e ligjit, dhe do t’i konsiderojë shqetësimet publike si shqetësime personale. Ndonjëherë thuhet se nuk mund t’i besohet një njeriu që ka një qeveri të tijën. Aq më pak, a mund t’i besohet atij me qeverinë e tjetrit? A mos kemi gjetur engjëj në formën e mbretërve për të qeverisur? Historia t’i përgjigjet kësaj pyetjeje. Atëherë, le të kërkojmë me kuraje dhe besim parimet tona Federale dhe Republikane, lidhjen tonë me qeverinë e bashkuar dhe përfaqësuese. Të ndarë në mënyrë të natyrshme me një oqean të gjerë nga rreziqet e një çerekut të globit, shumë mendjemprehtë për të duruar degradimin e të tjerëve, kemi një vend të zgjedhur, me mjaft hapësirë për pasardhësit tanë për mijëra dhe mijëra gjenerata; mbajmë një ndjenjë të drejtë për të drejtat e barabarta për përdorimin e aftësive tona, për të mirën e industrisë sonë, për nderin dhe besimin e qytetarëve tanë, të cilat nuk vijnë nga lindja, por nga veprimet tona; të ndriçuar nga një fe e mirë, e rrëfyer dhe e praktikuar në forma të ndryshme, por të gjitha nxisin drejtësi, të vërtetë, përmbajtje, mirënjohje dhe dashuri për njeriun. Kemi ende diçka më shumë qytetarë të nderuar, një qeveri të zgjuar dhe të lirë, e cila do ta ndalojë njeriun të lëndojë njeriun, do t’i lë të lirë të kërkojnë përmirësimin e tyre, dhe nuk do t’i marrë nga goja bukën që ka fituar. Kjo është shuma e një qeverie të mirë, dhe kjo është e nevojshme për të mbyllur rrethin e lumturisë sonë.

Qytetarë të nderuar, në mënyrë që të ushtroni detyrat duhet të keni gjithçka të qartë, është e nevojshme të kuptoni parimet e qeverisë sonë, dhe si pasojë ato që do të formojnë administratën tonë. Unë do t’i thjeshtoj sa më shumë, duke pohuar parimin e përgjithshëm, por kjo kufizimet. Do të ketë barazi dhe drejtësi për të gjithë njerëzit, të çfarëdo shteti apo bindjeje, feje apo politike. Paqe, tregti dhe miqësi të sinqertë me të gjitha kombet, të mos lidhim aleanca me asnjë; mbështetjen e qeverive shtetërore në të gjitha të drejtat e tyre; ruajtjen e qeverisë së përgjithshme në të gjithë tërësinë kushtetuese, si spiranca e paqes në shtëpi dhe siguri jashtë saj. Një kujdesje xheloze për të drejtën e zgjedhjes së njerëzve, një korrigjim të lehtë dhe të sigurt të abuzimeve. Pranim absolut i vendimeve të shumicës, parimi vital i republikës, një milici të disiplinuar, mbrojtja jonë më e mirë në paqe dhe në luftë, supremacia e autoritetit civil mbi atë usharak; pagimin e drejtë të borxheve dhe ruajtjen e shenjtë të besimit publik; inkurajim për agrikulturën dhe tregisë; përhapjen e informacionit dhe rregullimin e të gjitha abuzimeve; liri besimi; liri shtypi dhe liri për personin nën mbrojtje, gjykim me anë të jurisë të zgjedhur me paanësi. Këto parime formojnë yjësinë e ndritur që ka qenë para nesh dhe ka udhëhequr hapat tona përmes epokës së revolucionit dhe përmirësimit. Urtësia e të urtëve tanë dhe gjaku i heronjve kanë shërbyer për këtë gjë. Ata duhet të jenë kredo e besimit tonë, teksti i udhëzimeve, guri i provës për ato që besojmë; dhe duhet të mësojmë prej tyre në momentet e gabimeve, le të nxitojmë të ripërshkojmë hapat tona dhe të rimarrim rrugën e cila na çon drejt paqes, lirisë dhe sigurisë. Duke u mbështetur në patronazhin e vullnetit tuaj të mirë, unë përparoj me bindje në punën që më keni caktuar, gati të tërhiqem nga ajo sa herë të jetë e duhur. Dhe Fuqia e Përjetshme i cili rregullon fatin e universit të na këshillojë si të jetë më mirë, dhe të na drejtojë drejt paqes dhe prosperitetit.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:09 pm

“Etërit tanë lindën një komb të ri“
Mbajtur më 19 nëntor, 1863

Abraham Lincoln

Tetëdhjetë e shtatë vite më parë, etërit tanë lindën në këtë kontinent një komb të ri, të ngjizur në lirinë dhe të përkushtuar të vërtetës se të gjithë njerëzit janë krijuar të barabartë. Tani jemi të përfshirë në një luftë të madhe civile, dhe po testojmë nëse ai komb apo çdo komb i ngjizur në mënyrë të tillë dhe kaq i përkushtuar mund të ketë jetëgjatësi të madhe. Jemi njohur në një fushë të madhe beteje të asaj lufte.

Ia kemi dedikuar një porcion të asaj fushe, si vendpushim për ata që kanë dhënë jetën, që kombi të jetojë. Është gjithashtu e drejtë dhe e duhur që ne ta bëjmë këtë. Por në një kuptim më të gjerë, nuk mund t’ia dedikojmë, nuk mund t’ia kushtojmë, nuk mund ta shenjtërojmë këtë vend.

Ata burra trima, të gjallë apo të vdekur, të cilët luftuan këtu e kanë shenjtëruar shumë më tepër nga sa mund ta bëjë forca jonë e dobët. Bota nuk do t’i mbajë mend për një kohë të gjatë ato që kemi thënë këtu, por kurrë nuk mund ta harrojë atë që kemi bërë këtu.

Na takon ne të gjallëve t’i përkushtohemi punës së papërfunduar të atyre që kanë luftuar këtu, dhe që kanë përparuar kaq shumë. Na takon neve që jemi këtu t’i përkushtohemi detyrës së madhe që na pret përpara, që nga këta të vdekur të nderuar, të ecim me devotshmëri për atë kauzë për të cilën ata dhanë masën e fundit të devocionit, që ne që jemi këtu të marrim vendimin që këta të vdekur të mos kenë vdekur më kot, se ky komb nën Perëndinë të ketë një rilindje lirie, dhe se qeveria e njerëzve, nga njerëzit, për njerëzit, të mos humbasë nga faqja e dheut.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:09 pm

“Kam zemrën dhe stomakun e një mbreti”
Mbajtur për trupat angleze në Tilbury, 1588

Mbretëresha Elizabeta I

Njerëzit e mi të dashur, Njerëz që janë të kujdesshëm për sigurinë tonë, na kanë mbushur mendjen të jemi të vëmendshëm për mënyrën si i trajtojmë turmat e armatosura, nga frika e tradhtisë. Por unë ju siguroj se nuk dëshiroj të jetoj në mosbesim ndaj njerëzve besnikë dhe të dashur.
Lërini tiranët të dridhen nga frika! Kështu jam sjellë gjithmonë vetë. Nën Zotin, kam vendosur forcën dhe kujdesin më të madh në zemrat besnike dhe vullnetin e nënshtetasve të mi. Dhe kështu kam ardhur në mesin tuaj, siç e shikoni, në këtë kohë, jo për argëtimin dhe zbavitjen time, por duke marrë vendimin, në mes të betejës, për të jetuar dhe vdekur mes jush. Për t‘u sakrifikuar për Perëndinë tim dhe për mbretërinë time, nderin dhe gjakun tim, madje dhe në mes të pluhurit.
E di se kam trupin e një gruaje të dobët e të pafuqishme; por kam zemrën dhe stomakun e një mbreti, dhe të një mbreti të Anglisë, dhe ndjej përçmim për Parmën apo Spanjën, apo çdo princ tjetër të Evropës, që guxon të pushtojë kufijtë e mbretërisë sime. Unë vetë do të marr armët. Unë vetë do të bëhem gjenerali dhe gjykatësi juaj, dhe shpërblyesi i secilit prej virtyteve tuaja në fushë. Tashmë e di, gatishmëria juaj meriton shpërblime dhe kurora; dhe Ne ju sigurojmë me fjalën e një princi, se ato do t‘ju paguhen siç duhet. Gjatë kësaj kohe, gjeneral-lejtnanti im do të jetë në vendin tim. Në sajë të bindjes suaj ndaj gjeneralit tim, në sajë të harmonisë në kamp, dhe vlerës në fushë, ne shumë shpejt do të arrijmë një fitore të shkëlqyer mbi këta armiq të Perëndisë sime, të mbretërisë sime, dhe të njerëzve të mi.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:10 pm

"Dashuria fillon në shtëpi"
Mbajtur më 11 dhjetor 1979
me rastin e marrjes së Çmimit Nobel për Paqe

Nen Tereza

Sot, mjeti më i madh, shkatërruesi më i madh i paqes, është aborti. Dhe ne që po qëndrojmë këtu, prindërit nga kanë dashur. Nuk do të ishim këtu sikur prindërit do të na e bënin atë. Fëmijët tanë, ne i duam ata, por çfarë mund të thoni për miliona të tjerë. Shumë, shumë pak njerëz janë të shqetësuar për fëmijët e Indisë, për fëmijët e Afrikës, ku vdesin një numër i madh prej tyre, ndoshta nga uria, ushqimi i keq dhe kështu me radhë, por me miliona po vdesin me dashje nga vullneti i nënës. Dhe ky është shkatërruesi më i madh i paqes sot. Sepse nëna vret fëmijën e saj, atëherë çfarë do të bëjë me ty dhe mua, nuk ka asgjë midis nesh. Dhe për këtë apeloj në Indi, apeloj kudo. Le t’i sjellim fëmijët përsëri, dhe ky vit të jetë viti i fëmijëve: çfarë kemi bërë për fëmijët? Në fillim të vitit unë thashë, fola kudo dhe thashë: “Këtë vit le t’i bëjmë të ndihen të dashur të gjithë fëmijët e lindur dhe të palindur. Dhe tani që jemi në fund të vitit, a i kemi bërë fëmijët të ndihen të dashur?

Nuk e besoj se jemi me të vërtetë punonjës socialë? Ndoshta bëjmë punë sociale në sy të njerëzve, por në të vërtetë jemi soditës në zemër të botës. Pasi ne po e prekim trupin e Krishtit 24 orë në ditë. Jemi 24 orë në prezencën e tij, unë dhe po kështu dhe ju. Edhe ju duhet të përpiqeni ta sillni prezencën e Perëndisë në familjen tuaj, pasi familja që lutet së bashku qëndron së bashku. Dhe unë besoj se ne në familjen tonë nuk kemi nevojë për armë dhe bomba, për të shkatërruar që të sjellim paqe, por mjafton të mblidhemi së bashku, të duam njëri-tjetrin, të sjellim paqe, atë gëzim, atë forcë në prezencën e njëri-tjetrit në shtëpi. Dhe do të jemi në gjendje ta mposhtim atë forcë djallëzore që është në botë.

Ka kaq shumë vuajtje, kaq shumë urrejtje, kaq shumë varfëri, dhe ne me lutjet tona, me sakrificat tona do të fillojmë në shtëpi. Dashuria fillon në shtëpi, dhe nuk ka rëndësi se sa shumë bëjmë, por sa shumë dashuri vendosim në veprimet që bëjmë. Për Perëndinë e Madhërishëm nuk ka rëndësi se sa shumë bëjmë, pasi Ai është infinit, por sa shumë dashuri vendosim në ato veprime. Sa shumë prej Tij japin në personin të cilit po i shërbejmë.
Dhe me këtë çmim që kam marrë si çmim paqeje, do të përpiqem ta bëj shtëpinë e shumë njerëzve që nuk kanë shtëpi. Sepse besoj se dashuria fillon në shtëpi, dhe nëse krijojmë një shtëpi për të varfrit, besoj se gjithnjë e më shumë dashuri do të shpërndahet. Dhe do të jemi në gjendje të sjellim paqe nëse kuptojmë këtë gjë, do të jemi lajmi i mirë për të varfrit. Të varfrit në familjen tonë fillimisht, në vendin tonë dhe në botë.

Në mënyrë që të jemi në gjendje ta bëjmë këtë, Motrat tona, jeta jonë duhet të jetë e ndërthurur me lutje. Ajo duhet të jetë e ndërthurur me Krishtin, në mënyrë që të kuptohet, që të ndahet.

Për shkak se sot ka kaq shumë vuajtje, dhe unë ndjej se pasioni i Krishtit po jetohet përsëri. A jemi ne atje ta ndajmë atë pasion, ta ndajmë atë vuajtje me njerëzit? Varfëria është në të gjithë botën, jo vetëm në vendet e varfra, sepse unë kam gjetur varfëri edhe në Perëndim, aty ku është kaq i vështirë të hiqet. Kur marr një person nga rruga, të uritur, i jap një pjatë me pilaf, një copë bukë, e ngop. Atij i heq urinë. Por një person i lënë jashtë, që ndihet i padashur, i padëshiruar, i tmerruar, personi që është përzënë nga shoqëria – ajo varfëri të vret kaq shumë dhe kaq fort, dhe kjo mua më duket më e vështirë.

Motrat tona po punojnë mes atyre njerëzve në Perëndim. Prandaj duhet të luteni për ne që të mund të jemi ai lajmi i mirë, por nuk mund ta bëjmë këtë pa ju. Ju duhet ta bëni këtë këtu në vendin tuaj. Ju duhet t’i njihni të varfrit, ndoshta njerëzit tanë këtu kanë të mira materiale, gjithçka, por besoj se nëse të gjithë hedhim një sy në shtëpinë tona, sa do të vështirë ta kemi ndonjëherë për t’i buzëqeshur njëri-tjetrit, duhet ta bëjmë, dhe ajo buzëqeshje është fillimi i dashurisë.

Nuk kam për ta harruar asnjëherë atë që ka ndodhur disa kohë më parë, kur katërmbëdhjetë profesorë erdhën nga Shtetet e Bashkuara nga universitete të ndryshme. Ata erdhën në shtëpinë tonë dhe ne biseduam për dashurinë, dhembshurinë, pastaj njëri prej tyre më pyeti: “Më thoni, nënë, ju lutem na tregoni diçka që ta mbajmë mend”, dhe unë i thashë: Buzëqeshini njëri-tjetrit, gjeni kohë për njëri-tjetrin në familjen tuaj. Buzëqeshini njëri-tjetrit. Dhe pastaj njëri prej tyre më pyeti: A jeni e martuar? Dhe unë i thashë: “Po, dhe ndonjëherë më duket e vështirë t’i buzëqesh Jezusit, për shkak se ai ndonjëherë bëhet shumë kërkues. Kjo në të vërtetë është diçka e vërtetë, dhe në atë vend vjen dashuria, kur është kërkuese, edhe atëherë mund t’ia japin Atij me gëzim.

Ashtu siç kam thënë sot, kam thënë edhe në të kaluarën, se nëse nuk shkoj në parajsë për gjërat e tjera, do të shkoj në parajsë për të gjithë reklamën, për shkak se më ka pastruar dhe më ka sakrifikuar dhe më ka bërë gati për të shkuar në parajsë. Besoj se kjo është diçka, se duhet ta jetojmë jetën të përsosur, kemi Jezusin me vete dhe Ai na do ne. Sikur vetëm të kujtonim se Perëndia na do ne, dhe se ne kemi një mundësi për të dashur të tjerët ashtu siç ai na do ne, jo në gjërat e mëdha, por në gjërat e vogla me dashuri të madhe, atëherë Norvegjia do të bëhet një çerdhe dashurie. Sa bukur do të është që këtu është qendra e paqes. Që nga këtu të dalë gëzimi i jetës së një fëmije të palindur. Nëse bëheni një dritë që digjet për paqen në botë, atëherë me të vërtetë Çmimi Nobel për Paqen është një dhuratë nga populli norvegjez. Perëndia ju bekoftë!
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:11 pm

Bota e sigurt"
Mbajtur më 2 prill, 1917

Woodrow Wilson

Zotërinj të Kongresit! Lufta e nëndetëseve gjermane kundër tregtisë është një luftë kundër njerëzimit. Është një luftë kundër të gjitha kombeve ... Sfida është e gjithë njerëzimit. Secili komb duhet të vendosë për veten e tij se si do të përballet me të. Zgjedhja që bëjmë për veten tonë duhet të bëhet me një këshillë të moderuar dhe temperament gjykimi, ashtu siç i shkon karakterit dhe motiveve tona si një komb. Duhet t’i largojmë ndjenjat ngazëlluese. Motivi ynë nuk do të jetë hakmarrja apo një pohim fitimtar i pushtetit fizik të kombit, por vetëm shfajësimi i të drejtës, i të drejtës njerëzore, për të cilën ne jemi vetëm një kampion i vetëm. Asnjanësia e armatosur është e padobishme; në rrethana të tilla, përballë këtyre pretendimeve, është më keq se padobia; ka të ngjarë që vetëm të prodhojë atë që duhet të parandalojë; është e sigurt se do të na tërheqë në luftë pa të drejtat apo efektshmërinë e ndërluftuesve.
Ka një zgjedhje që s’mund ta marrim, pasi nuk jemi në gjendje: nuk do të zgjedhim udhën e nënshtrimit dhe të vuajmë të drejtat më të shenjta të kombit tonë dhe njerëzit tanë të shpërfillen dhe të dhunohen. Të këqijat të cilat nuk i pranojmë nuk janë të këqija të zakonshme: ata presin rrënjët e vërteta të jetës njerëzore. Me një sens të thellë karakteri, madje dhe tragjik, të hapit që do të marr ... Këshilloj që Kongresi të deklarojë kursin e fundit të qeverisë perandorake gjermane, i cili nuk është asgjë më pak se lufta kundër qeverisë dhe njerëzve të Shteteve të Bashkuara; që ajo formalisht pranon statusin e ndërluftuesve; dhe që të marrë hapa të menjëhershëm jo vetëm për ta vendosur vendin në një gjendje më të plotë mbrojtjeje, por dhe të ushtrojë të gjithë pushtetin dhe të përdorë të gjitha burimet për t’i dhënë fund luftës. Duhet të mbajmë vazhdimisht në mendje se është veprim i urtë të ndërhyjmë sa më pak të jetë e mundur gjatë përgatitjes sonë në pajisjen e forcave ushtarake për detyrën e tyre, pasi do të jetë një detyrë mjaft praktike, të furnizojnë kombet që tashmë janë përshirë në luftë me Gjermaninë me materiale që vetëm ne mund t’i sigurojmë. Ata janë në fushëbetejë dhe ne duhet t’i ndihmojmë në çdo mënyrë, që të jenë sa më efektivë. Ndërsa bëjmë këto gjëra, këto gjëra shumë të rëndësishme, le të tregohemi të qartë për të gjithë botën se cilat janë motivet dhe objektivat tona. Objektivi ynë është të mbrojmë me sukses parimet e paqes dhe të drejtësisë në jetën e botës, të kundërshtojmë pushtetin egoist dhe autokratik dhe për të themeluar mes njerëzve të lirë qeveri të lira. Paqja nuk mund të mbahet vetëm nëpërmjet partneritetit të kombeve demokratike. Asnjë qeverie autokratike nuk mund t’i besohet. Duhet të jetë një ligë nderi, partneriteti opinionesh.
Bota duhet të bëhet e sigurt përmes demokracisë. Paqja duhet të themelohet mbi themelet e provuara të lirisë politike. Nuk do t’i shërbejmë egoizmit.
Nuk dëshirojmë të pushtojmë, as të sundojmë. Nuk duam asgjë për veten tonë, asnjë kompensim material për sakrificat tona. Ne jemi kampionë të të drejtave të njerëzimit. Do të kënaqemi kur ato të drejta të sigurohen ashtu si besimi dhe liria e kombeve mund t’i sjellë.
Vetëm një detyre të tillë do t’ia dedikojmë jetën dhe pasurinë tonë, gjithçka që jemi dhe gjithçka që kemi, me krenarinë e atyre që dinë se ka ardhur dita që Amerika të ketë privilegjin ta shpenzojë gjakun dhe pushtetin për parimet që i dhanë jetë dhe lumturi dhe paqen që ka ruajtur. Perëndia e ndihmoftë.

* Woodrow Wilson - Presidenti i 28-të i Shteteve të Bashkuara të Amerikës.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:16 pm

"Tradhëtia"
Mbajtur më 22 qershor, 1941

Vyacheslav Molotov
Qytetarë të Bashkimit Sovjetik! Qeveria sovjetike dhe kreu i saj, shoku Stalin, më kanë autorizuar të bëj deklaratën e mëposhtme:

Sot, në orën 4 të mëngjesit, pa bërë asnjë kërkesë ndaj Bashkimit Sovjetik, pa shpallur luftë, trupat gjermane kanë sulmuar vendin tonë, kanë sulmuar kufijtë tanë në shumë pika dhe kanë bombarduar nga aeroplanët e tyre qytetet tona; Zhitomir, Kiev, Sevastopol, Kaunas dhe të tjerë, kanë vrarë dhe kanë plagosur më shumë se dyqind persona.

Ky sulm i padëgjuar mbi vendin tonë është një tradhti e pashembullt në historinë e kombeve të qytetëruara. Sulmi mbi vendin tonë u krye me gjithë faktin se ekzistonte një marrëveshje jo-agresive e nënshkruar mes BRSS dhe Gjermanisë dhe se qeveria sovjetike iu nënshkruar me besnikëri kushteve të kësaj marrëveshjeje.

Sulmi mbi vendin tonë u krye me gjithë faktin se gjatë gjithë periudhës të vlefshmërisë së këtij traktati, qeveria gjermane nuk u ankua as edhe një herë të vetme kundër BRSS-së në lidhje me respektimin e traktatit.

Përgjegjësia e plotë e këtij sulmi gjakatar mbi Bashkimin Sovjetik bie plotësisht mbi udhëheqësit e Gjermanisë fashiste.

Në orën 5 e 30 të mëngjesit, pasi sulmi ishte kryer, Von der Schulenberg, ambasadori gjerman në Moskë, në emër të qeverisë më deklaroi këtë, si Komisari i Popullit i Punëve të Jashtme, se qeveria gjermane kishte vendosur të hapte luftë kundër BRSS-së në lidhje me përqendrimin njësive të Ushtrisë së Kuqe pranë frontit gjerman lindor.

Si përgjigje e kësaj, unë pohova në emër të qeverisë sovjetike se, deri në momentin e fundit, qeveria gjermane nuk kishte paraqitur asnjë kërkesë ndaj qeverisë sovjetike, se Gjermania e sulmoi BRSS-në me gjithë pozicionin paqësor të Bashkimit Sovjetik, dhe se për këtë arsye Gjermania fashiste është agresorja.

Me udhëzim të qeverisë së Bashkimit sovjetik unë gjithashtu deklarova se trupat tanë apo forcat ajrore në asnjë rast nuk kishin dhunuar kufirin, kështu që deklarata e bërë këtë mëngjes nga radio rumune, e cila supozonte se një raketë sovjetike kishte sulmuar aerodromin rumin, është plotësisht e gënjeshtërt dhe një provokim.

Kjo luftë ka qenë e detyruar, jo nga populli gjerman, jo nga punëtorët gjermanë, fshatarët dhe intelektualët, vuajtjet e të cilëve ne i kuptojmë mirë, por nga klika e udhëheqësve gjakpirës fashistë të Gjermanisë, të cilët kanë skllavëruar francezë, çekë, polakë, serbë, belgë, danezë, holandezë, grekë dhe njerëz të kombeve të tjera.

Nuk është hera e parë që popullit tonë i është dashur të merret me një sulm të një armiku arrogant. Në kohën e pushtimit të Rusisë nga Napoleoni, përgjigja e popullit tonë ishte luftë për atdheun, dhe Napoleoni u mund dhe vdiq.

E njëjta gjë do të ndodhë edhe me Hitlerin, i cili në arrogancën e tij ka shpallur një kryqëzatë kundër vendit tonë. Ushtria e Kuqe dhe i gjithë populli ynë përsëri do të dalin fitimtarë nga lufta për atdheun, për vendin tonë, për nderin, për lirinë.

Qeveria ju thërret ju, banorë të Bashkimit Sovjetik, të mblidheni edhe më pranë partisë sonë të lavdishme bolshevike, rreth qeverisë sonë sovjetike, dhe rreth udhëheqësit tonë të madh dhe shokut Stalin. Kemi një kauzë të drejtë. Armiku do të mundet. Fitorja është e jona.

_____
* Vyacheslav Molotov - Ministër i Punëve të Jashtme të BRSS me dy mandate, 1939-49, 1953-56. Emri i vërtetë, Vyacheslav Scriabin (Motolov = çekiç).
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:18 pm

"Flaka e Rezistencës s'shuhet"
Mbajtur më 18 qershor, 1940

Charles de Gaulle
Udhëheqësit të cilët, në vitet e kaluara kanë qenë krerët e forcave të armatosura franceze, kanë themeluar një qeveri.

Duke nxjerrë si shkak mundjen e ushtrive tona, kjo qeveri ka hyrë në negociata me armikun me qëllim që t’i japë fund armiqësisë. Është e vërtetë se ne ishim, dhe ende jemi të dërrmuar nga forcat e mekanizuara të armikut, nga toka dhe nga ajri njëkohësisht. Ishin tanket, aeroplanët dhe taktikat e gjermanëve, shumë më shumë se faktet ato që kishin përparësi, që bëni që ushtritë tona të mundeshin. Ishin tanket gjermane, aeroplanët dhe taktikat ato që siguruan elementin e surprizës, e cila bëri që udhëheqësit tanë të jenë në këtë ngushticë.
Por a është thënë fjala e fundit? A duhet ta braktisim të gjithë shpresën? A është dështimi ynë përfundimtar dhe i pandreqshëm? Përgjigja e këtyre pyetjeve është, jo!

Flas duke patur njohuri të plotë të fakteve, ju kërkoj të më besoni kur them se kauza e Francës nuk ka përfunduar. Faktorët e vërtetë që sollën mundjen tonë një ditë do të na çojnë në fitore.
Prandaj, kujtoni këtë, Franca nuk është vetëm. Ajo nuk është e izoluar. Prapa saj qëndron një Perandori e gjerë, dhe ajo ka një kauzë të përbashkët me Perandorinë Britanike, e cila komandon detet dhe po vazhdon luftën. Ashtu si Anglia, ajo mund të tërheqë burimet industriale të gjera të Shteteve të Bashkuara.

Lufta nuk është e kufizuar vetëm në vendin tonë të pafat. Rezultati i përpjekjeve nuk është vendosur nga Beteja e Francës. Kjo është një luftë botërore. Janë bërë mjaft gabime, ka patur vonesa dhe vuajtje të pathëna, por fakti qëndron se ende ekziston në botë gjithçka që na duhet të shtypim armiqtë tanë një ditë. Sot jemi shtypur nga pesha e forcave të mekanizuara që na janë vërsulur, por ende mund të shohim drejt një të ardhmeje në të cilën një forcë edhe më e madhe do të na sjellë fitore. Fati i gjithë botës është në rrezik.

Unë, gjeneral de Gaulle, tani në Londër, i bëj thirrje oficerëve francezë he burrave, të cilët tani janë në tokën britanike, apo që mund të jenë në të ardhmen, me apo pa ushtritë e tyre. I bëj thirrje të gjithë inxhinierëve dhe punëtorëve të aftë nga fabrikat e armatimeve, të cilët tani janë në tokën britanike, apo mund të jenë në të ardhmen, të lidhen me mua.

Çfarëdo që të ndodhë, flaka e rezistencës franceze nuk duhet dhe nuk do të vdesë.

_____
* Gjeneral de Gaulle zgjidhet kreu i qeverisë franceze në vitin 1945 dhe President në vitin 1958, 1965 dhe 1968.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:27 pm

Fjalimi i pamatur i një spiuni të vjetër”
Fjalim në Konferencën e 43-të në Mynich mbi Politikën e Sigurinë

Robert Gates

Të nderuar ministra, parlamentarë, përfaqësues të Kongresit të Kombeve të Bashkuara - zonja dhe zotërinj.

Dëshiroj të falënderojë Horstin për ftesën që më bëri për të folur në këtë forum të respektuar, për të ofruar disa mendime mbi partneritetin tonë transatlantik. Është kënaqësi të shoh aq shumë njerëz me të cilët unë kam bashkëpunuar mbi këto çështje të sigurisë për shumë vjet.

Duke folur për çështjet e së kaluarës, si një ish i angazhuar i luftës së ftohtë, njëri nga fjalimet e djeshme gati më mbushi me nostalgji për një kohë më se kom-plekse. Shumë nga ju keni kualifikime në diplomaci ose politikë. Unë kam, sikur biseduesi juaj i dyte i djeshëm, një biografi krejtësisht tjetër - një karrierë në fushën e spiunazhit. Dhe unë marr me mend se spiunët e vjetër e kanë një shprehi, të folurit e pamatur.

Mirëpo, unë kam qenë në një kamp riedukues, kam kaluar katër vjet e gjysmë si një kryetar universiteti dhe kam punuar me personelin e universitetit. Dhe, siç kanë mësuar një numër jo i vogël i drejtorëve të universitetit, kur është fjala për kuadrin mësimdhënës, duhesh të jesh ose "i sjellshëm" ose " do të largoheni."

Bota reale në të cilën ne banojmë është një botë e ndryshme dhe shumë më komplekse sesa ajo e 20 ose 30 viteve më parë. Ne të gjithë përballemi me shumë probleme dhe sfida të përbashkëta, të cilat duhet të adresohen në partneritet me shtetet tjera, përfshirë Rusinë.

Për këtë arsye, unë e kam pranuar këtë javë një ftesë nga kryetari Putin dhe ministri i Mbrojtjes, Ivanov, për një vizitë në Rusi.
Bota ka ndryshuar rrënjësisht që nga maji i vitit 1989, kur Horst Teltschik dhe unë u ulëm në një verandë të "Shtëpisë njëkatëshe të kancelarit" në Bon me kancelarin Kohl dhe me kolegun tim, Larry Eagleburger. Në atë kohë, aleatët përpiqeshin të bashkoheshin mbi çështjen e reduktimit të forcave konvencionale në Evropë. Mënyra se si e mbaj mend atë takim të veçantë, megjithatë, është se pjesa e vështirë nuk ishte adresimi i ekuilibrit të forcave ushtarake, por që ajo mbledhje të shihej si një mbledhje, në të cilën kishte mjaft tortë dhe ëmbëlsira si për kancelarin, ashtu edhe për zëvendësin e sekretarit të Shtetit.
Është pa dyshim mirë të jem në Mynih, pas takimit të ministrave të Mbrojtjes të NATO-s në Sevilla.

Unë duhet të them se ky udhëtim ka qenë një përvojë krejtësisht ndryshe nga i ashtuquajturi udhëtimi im hetues muajin e kaluar në Evropë, Lindjen e Mesme, dhe Azinë Qendrore.

Një fakt, mbi të gjithë, i cili u bë i qartë nga ajo aventurë ishte se unë jam tepër i moshuar për të vizituar shtatë shtete në pesë ditë. Megjithatë, unë tani kam kuptuar këtu në Mynih se unë jam i moshuar gjithashtu për të qëndruar i ulur për shtatë orë.

Siç e dini shumë nga ju, çështja e sigurisë së këtij kontinenti më ka ngjallur interesim për pjesën më të madhe të jetës sime akademike dhe profesionale - për më shumë se 40 vjet në të vërtetë. Kjo vlente edhe ndërsa unë isha një kandidat për doktoraturë në gjuhën ruse dhe në historinë sovjetike, gjatë karrierës sime në CIA, si edhe gjatë shërbimit në Këshillin e Sigurimit Kombëtar, nën katër kryetarë të ndryshëm.

Për shumë nga këto vjet, unë kam punuar për së afërmi me kolegë nga qeveritë e Evropës Perëndimore për të ndihmuar në koordinimin e veprimeve dhe reagimeve tona në gjysmën e dytë të luftës se ftohtë. Shumë nga ata kolegë ndodhen këtu këtë mëngjes.
Unë isha shumë afër një sërë ngjarjeve nga Konferenca e Helsinkit e vitit 1975 e deri me çlirimin e Evropës Qendrore dhe Lindore një dekadë e gjysmë më vonë.
Shikuar prapa, duket e qartë se totalitarizmi ishte mposhtur nga idetë e përkrahura nga Perëndimi - atëherë dhe tani - aq sa edhe nga raketat balistike interkontinentale (ICBM), tanket dhe nga luftanijet, të cilat Perëndimi i vendosi. Arma jonë më efektive, atëherë dhe sot, ka qenë besimi i përbashkët i Evropës dhe i Amerikës Veriore në lirinë politike dhe ekonomike, tolerancën fetare, të drejtat e njeriut, qeverinë përfaqësuese, dhe në sundimin e ligjit. Këto vlera na mbajtën të bashkuar dhe inspiruan aleatët tanë - në Sheshin
Wenceslas, në Gdansk, prapa murit në Berlin, dhe në shumë vende të tjera anembanë botës - për të mposhtur komunizmin nga brendia.

Në fund, banorët e Evropës Lindore dhe të ish-Bashkimit Sovjetik thjesht u ngritën, mblodhën forcat, dhe ri kërkuan një ardhmëri të bazuar mbi këto ide të njëjta.

Shumë nga këto çështje nuk janë të reja. Unë rikujtoi kalimin e shumë orëve të panumërta në diskutime duke filluar nga viti 1989 mbi ardhmërinë e Aleancës dhe si do të duhej ajo të ndryshojë në mënyrë që të mbetet vitale dhe relevante pas shkatërrimit të Paktit të Varshavës.

Pyetja më të cilën ne ende ballafaqohemi sot, është se si një partneritet nga origjina i formuar për të mbrojtur kufijtë e caktuar duhet t‘i përshtatet një epoke të kërcënimeve jo konvencionale dhe globale.

Kontinenti evropian, natyrisht, është konfrontuar me kërcënimin e terrorizmit. Nuk kam nevojë t‘i rikujtojë qytetarët e Mynihut për këtë - qyteti në të cilin, më 1972, bota ishte dëshmitare e rrëmbimeve dhe të masakrës së atletëve të lojërave olimpike, jo shumë larg nga ku ne sot jemi ulur. Por, sfida nga ekstremizmi dhunshëm i sotshëm është i ndryshëm nga gjithçka me të cilën Perëndimi është përballur në shumë breza. Në shumë mënyra kjo sfidë bazohet në një izolim të thellë nga themelet e botës bashkëkohore - toleranca fetare, liria e të shprehurit dhe barazia për gratë.

Talenti i errët i ekstremistëve sot është, siç ka thënë kryetari Bush, kombinimi i "teknologjive të reja dhe të urrejtjeve të vjetra." Aftësia e tyre për të depërtuar në sistemet e komunikimit kthen përparimet bashkëkohore kundër neve dhe kthen konfliktet lokale në probleme të shqetësimit potencialisht më të gjerë. Interesimi të cilin ata kanë shfaqur për armët e shkatërrimit masiv, është i vërtetë dhe duhet të kuptohet seriozisht.

Ne e kemi kuptuar se nga një vend i largët ose i izoluar, prej cilitdo shtet të dështuar ose ekstremist - siç ishte Afganistani gjatë viteve të nëntëdhjeta - këto rrjete mund të planifikojnë dhe të lansojnë sulme të gjera dhe shkatërruese mbi shtetet e lira dhe të civilizuara. Jo më pak se 18 organizata terroriste, shumë prej tyre të lidhura më al-Qaedan, kanë realizuar sulme të përgjakshme anembanë botës - në SHBA, Spanjë, Mbretërinë e Bashkuar, Indi, Algjeri, Somali, Rusi, Pakistan, Jordani, Egjipt, Indonezi, Tunizi, Marok dhe në vende të tjera gjithashtu.

Këto sulme - dhe kërcënime të tjera të cilat janë shfaqur që nga atëherë - sinjalizuan edhe më shumë nevojën për të riorientuar Aleancën Atlantike që të mund të jetë e aftë të eksportojë siguri përtej kufijve të NATO-s.

Ndonëse e krijuar për t‘iu kundërvërë komunizmit sovjetik, parimi udhërrëfyes ishte i gjerë dhe i thellë që nga fillimi: për të ndërtuar një aleancë të mbrojtjes kundër çfarëdo kërcënimi ndaj sigurisë dhe interesave të komunitetit transatlantik për gjeneratat e ardhshme.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:28 pm

vazhdimm :


Dhe sot ne shohim se një Aleancë e cila asnjëherë nuk qëlloi me armë në Luftën e Ftohtë, sot drejton gjashtë misione në tri kontinente. Ajo ka krijuar mekanizma të rinj për veprim në skenën ndërkombëtare. Kjo është bërë përmes ndryshimeve te thel-la dhe do të kalojë edhe më shumë ndryshime në të ardhmen.

Ne e shohim këtë në misionin më të vërtetë historik të NATO-s në Afganistan, ku forcat e Aleancës janë angazhuar në luftëra të rëndësishme tokësore për herë të parë, në operacione të ndërlikuara përtej terreneve të vështira, në një terren shumë kilometra larg Evropës Perëndimore.

Vitin e shkuar në Afganistan, talebanët paguan çmimin për testimin e guximit të forcave të NATO-s, ndërsa trupat nga Mbretëria e Madhe, Kanadaja, Holanda, Australia, Rumania, Estonia dhe Danimarka - bashkë me aleatët afganë - triumfuan në luftërat shpesh të egra në provincën Kandahar.

Në të vërtetë, ndërsa aleatët e NATO-s posa diskutuan në Sevilla, nëse ne ndërmarrim hapat e domosdoshëm tani, ofensiva në Afganistan në këtë pranverë do të jetë ofensiva jonë - e cila do të shkaktojë një humbje të madhe mbi armikun e një qeverie të zgjedhur, të përkrahur nga shumica dërrmuese e qytetarëve afganë.
Është e një rëndësie jetike që suksesi të cilin e ka arritur Afganistani të mos lejohet të shkojë huq nga pakujdesia, ose mungesa e vullnetit, ose vendosmërisë politike.

Por tani ne duhet t‘i mbështesim këto premtime me të holla dhe me forca ushtarake. Një Aleancë e përbërë nga vendet e industrializuara më të përparuara të botës, me më shumë se dy milionë njerëz në uniformë - madje pa numëruar ushtrinë amerikane,- duhet të jetë e aftë për të prodhuar forca ushtarake dhe materiale të domosdoshme për të kryer punën në Afganistan - një mision në të cilin praktikisht nuk ka mospajtim mbi drejtësinë e tij, domosdoshmërinë, ose legjitimitetin ndërkombëtar. Dështimi ynë për ta bërë këtë do të jetë tregues i turpit tonë.

Çfarë është shfaqur në Afganistan është një test i aftësisë sonë për të kapërcyer një sfidë të rëndësisë së pamasë për vlerat dhe interesat tona të përbashkëta. Në mjedisin e sotshëm strategjik, potencialisht, ka edhe çështje të tjera shqetësuese:

* Pikat problematike të konfliktit sektar dhe të lëvizjeve xhihadiste, të cilat po përhapen jashtë Lindjes së Mesme dhe Azisë Qendrore;
* Një Iran me ambicie hegjemoniste, i cili përpiqet të krijojë armë nukleare; dhe
* Vështirësitë mbi të ardhmen e Irakut, me implikime të tmerrshme për interesat tona të përbashkëta në Lindjen e Mesme - dhe përtej saj.

Shikuar në drejtim të lindjes, Kina është një shtet në një kryqëzim strategjik. Të gjithë ne përcaktohemi për marrëdhënie konstruktive me Kinën, por ne gjithashtu pyetemi për zgjedhjet strategjike të cilat Kina mund t‘i ndërmarrë. Ne kemi përcjellë me shqetësim testimin nga ana e tyre të një arme kundër satelitore.

Rusia është një partnere në përpjekjet tona. Por ne pyetemi, gjithashtu, për disa politika të Rusisë të cilat ngjajnë të funksionojnë kundër stabilitetit ndërkombëtar, siç janë transportimet e saj të armëve dhe tendencën e saj
për të përdorur burimet e energjisë për detyrime politike. Siç ka thënë dje sekretari i përgjithshëm, de Hoop Scheffer, Rusia nuk duhet t‘u frikësohet demokracive, të bazuara mbi ligjin, në kufijtë e saj.

Në këtë ambient strategjik, Aleanca duhet të jetë e vullnetshme të ndryshojë shprehitë e vjetra, supozimet dhe ujditë. Është arritur progres i madh, sigurisht. Pas gati 15 viteve jashtë qeverisë, unë jam impresionuar thellësisht nga aftësitë ekspeditëse dhe reformat institucionale të cilat i ka ndërmarrë NATO-ja. Negociatat për mbrojtjen kundërraketore, të cilat SHBA-ja është duke i zhvilluar me Poloninë, Republikën çeke, Mbretërinë e Bashkuar dhe Danimarkën, për të mbrojtur vendet tona është një zhvillim tjetër premtues.
Dhe, në samitin e Rigës, liderët aleatë u pajtuan ta përforcojnë partneritetin tonë në lidhje me sigurinë me shtetet tjera, të cilat ndajnë mendimin e njëjtë në pjesët e tjera të botës - siç janë Australia, Japonia dhe Koreja e Jugut.
Por, veç ndjekjes së misioneve të reja, aftësive dhe partneriteteve, anëtarët e kësaj aleance duhet, në mënyrë individuale dhe kolektive, të jenë të vullnetshëm që t‘i japin burimet e domosdoshme gjithashtu - jo vetëm në Afganistan, por në gjithë botën.

Standardi i caktuar për shpenzimin e 2 për qind të Prodhimit të Përgjithshëm Vendor (GDP-së) mbi mbrojtjen, për shembull, është një zotim i pajtuar nga secili anëtar. Një investim i tillë nga të gjithë është i domosdoshëm për t‘i realizuar detyrat tona të përbashkëta për të siguruar se kur ne jemi bashkë në betejë - qoftë në Afganistan ose gjetiu - cilësia, sasia dhe sofistikimi i pajisjeve tona dhe aftësitë tona, janë në një nivel të duhur.
Dhe sot, akoma, vetëm gjashtë nga 26 anëtarë të NATO-s kanë përmbushur standardin e GDP-së.

Për vite të tëra, njerëzit janë përpjekur të vendosin shtetet e Evropës dhe të Aleancës në kategori të ndryshme:

* "Botaelirë" përballë asaj prapa Perdes së Hekurt;"
* "Veriu" kundër "Jugut";
* "Lindja" kundër "Perëndim-it", dhe
* Më është thënë se disa madje janë shprehur në kuptimet Evropa "e vjetër" kundër asaj "të resë."
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:28 pm

vazhdimm :

Të gjitha këto karakterizime i takojnë së kaluarës. Dallimi, do ta nënvizoja unë, është shumë praktik - një shikim "realist" ndoshta: është çështje e brendshme e anëtarëve të Aleancës, të cilët bëjnë çdo gjë në mundësitë e tyre për t‘i përmbushur detyrimet kolektive dhe e atyre që nuk e bëjnë këtë.
NATO-ja nuk është një "anëtarësim në letër" ose një "klub social" ose një "vend për llafosje." Kjo është një aleancë ushtarake - shumë serioze, me obligime reale botërore.

Është një realitet pikëllues se sot, sikurse dhe gjatë tërë historisë njerëzore, ekzistojnë ata të cilët përpiqen që nëpërmjet dhunës dhe krimit kundër të pafajshmëve t‘i dominojnë tjerët. Kjo, ndoshta, politikisht është jo korrekte ose ndoshta një oficer i gardës së vjetër të spiunazhit është masë
e pa mprehur. Por, ky është realiteti.

Dhe kjo është fuqi politike ushtarake e 26 demokracive tona të NATO-s - aleanca më potente në historinë e botës - kjo është një mbulojë prapa së cilës idetë dhe vlerat që ne ndajmë, i përhapim për rreth globit.

Thënë shkurt, duke i përmbushur zotimet tona ndaj njëri tjetrit dhe ndaj atyre që orvatemi t‘u ndihmojmë - prej Ballkanit deri në Afganistan - kjo është kritike për suksesin tonë dhe të tyrin.

Nuk mund të ketë ndonjë dyshim: botës i duhet një aleancë transatlantike kumbuese dhe muskulore. Bashkëpunimi mes vendeve tona duhet të vazhdojë dhe duhet të thellohet. Ne do të duhet të punojmë fuqishëm për këtë. Dhe ne jemi duke punuar fuqishëm së bashku në Ballkan, Afganistan, dhe, shumë prej nesh, në Irak.

Derisa ne ballafaqohemi me këto sfida si demokraci të pasura dhe të fuqishme, është me vlerë të përmenden fjalët e një lideri të një aleance të re dhe të dobët me provinca të pabarabarta me:

* Ekonomitë jostabile,
* Dallueshmërie çështjeve dhe qëllimeve,
* Besnikëri të llojllojshme,
* Dyshime të dyanshme
* Një ushtri e përbërë nga ushtarë më lojalitet provincial dhe me mungesë të pajisjeve dhe të trajnimeve,
* dhe me vetëm me një aleat të fortë.

George Washington përkujtoi bashkëqytetarët e vet - dhe neve - se, "Këmbëngulja dhe shpirti frymëzues kanë bërë çudira në të gjitha kohërat" Këto duhet të jenë fjalët tona "moto" në shikim përpara, "Këmbëngulja" dhe "shpirti frymëzues." Dhe, unë do të shtoja - "uniteti." Ju faleminderit shumë.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:30 pm

Askush nuk shfajsohet në Shtëpinë e Bardhë"
Mbajtur më 30 prill 1973

Mirëmbrëma! Dua të flas me ju sonte nga zemra për një temë shqetësuese për çdo amerikan.
Në muajt e fundit, anëtarë të administratës sime dhe zyrtarë të Komitetit për rizgjedhjet e Presidentit, përfshirë dhe disa nga miqtë e mi më të ngushtë dhe ndihmësit më të besuar, janë akuzuar me përfshirjen në atë që quhet çështja Uatergeit. Këto përfshijnë akuza për aktivitet ilegal gjatë dhe para zgjedhjeve presidenciale të vitit 1972 dhe akuza se zyrtarë përgjegjës morën pjesë në përpjekjen për të mbuluar këtë aktivitet ilegal.

Rezultati i pashmangshëm i këtyre akuzave ka ngritur pyetje serioze për integritetin e vetë Shtëpisë së Bardhë. Sonte dua të merrem me këto pyetje.

Qershorin e kaluar, ndërsa isha në Florida për disa ditë pushime pas vizitës sime në Moskë, mësova nga lajmet për grabitjen në Uotergeit. U trondita nga ky veprim pa kuptim dhe ilegal dhe u tmerrova kur mësova se punonjësit e Komitetit të rizgjedhjeve ishin mes fajtorëve. Menjëherë urdhërova një hetim nga autoritetet e qeverisë. Më 15 shtator, ashtu siç ju kujtohet, u dënuan shtatë të akuzuar në çështjen.

Ndërsa hetimet vazhduan, unë i kërkova vazhdimisht atyre që kryenin hetimet nëse kishte arsye të besohej se anëtarë të administratës sime ishin përfshirë. Më siguruan shpesh se nuk kishte. Për shkak të kësaj sigurie, për shkak se i besoja raportimeve që merrja, për shkak se kisha besim tek personat prej të cilëve po i merrja, nuk i mora seriozisht historitë e shtypit, të cilat thonin se përfshiheshin dhe anëtarë të administratës sime apo zyrtarë të tjerë të komitetit të zgjedhjeve.

Deri në mars të këtij viti kisha po të njëjtën bindje se mohimet ishin të vërteta dhe se akuzat e përfshirjes nga anëtarët e stafit të Shtëpisë së Bardhë ishin të rreme. Komentet që bëra gjatë kësaj periudhe dhe komentet e bëra nga zëdhënësja e shtypit në emrin tim, ishin të bazuara në informacionin e siguruar nga ne në kohën që bëmë këto komente. Megjithatë, atëherë më erdhi informacion i ri se kishte një mundësi që disa prej këtyre akuzave ishin të vërteta, dhe më sugjeronin se ishte bërë një përpjekje për të fshehur faktet, nga publiku, nga ju dhe unë.
Si rezultat, më 21 mars, personalisht mora përgjegjësinë për koordinimin e hetimeve të reja intensive për këtë çështje dhe urdhërova personalisht kryerjen e hetimeve për të mbledhur të gjitha faktet dhe për të m’i raportuar mua ato menjëherë, pikërisht në këtë zyrë.

Urdhërova përsëri që të gjithë personat e qeverisë dhe të Komitetit të rizgjedhjeve të bashkëvepronin plotësisht me FBI-në, me prokurorët dhe me jurinë e madhe. Gjithashtu urdhërova që kushdo që refuzonte të bashkëpunonte për të treguar të vërtetën do t’i kërkohej të jepte dorëheqjen nga shërbimi në qeveri. Dhe me rregulla të përshtatur që do të ruanin ndarjen kushtetuese të pushteteve mes Kongresit dhe Presidencës, i drejtova anëtarët e stafit të Shtëpisë së Bardhë të dëshmonin në mënyrë vullnetare duke u betuar para komitetit të Senatit që po hetonte Uotergeitin.

Isha i vendosur se duhet t’i shkonim deri në fund kësaj çështjeje dhe se e vërteta duhet të dalë plotësisht, pavarësisht kush është i përfshirë.

Në të njëjtën kohë, isha i vendosur të mos nxitohesha në veprime dhe të shmangia plotësisht nëse ishte e mundur, çdo veprim që kishte ndikim tek njerëzit e pafajshëm. Doja të isha i drejtë. Por e dija se në analizën përfundimtare, integriteti i kësaj zyre, besimi publik në integritetin e kësaj zyre, do të merrte prioritet mbi të gjitha konsideratat.

Sot, në një nga vendimet më të rëndësishme të presidencës sime, pranova dorëheqjen e dy prej kolegëve të mi më të ngushtë në Shtëpinë e Bardhë, Bob Haldeman, John Ehrlichman, dy nga punonjësit më të mirë të shërbimit civil për të cilët jam krenar që i kam njohur.

Dua të theksoj se në pranimin e kësaj dorëheqjeje, nuk dua të nënkuptoj se ata të dy janë të përfshirë dhe nuk dua të supozoj se edhe të tjerët janë përfshirë. Por në çështje të ndjeshme për ruajtjen e integritetit të procesit tonë demokratik, është thelbësore jo vetëm që standardet etike dhe ligjore të vëzhgohen, por gjithashtu dhe që publiku, ju, të keni besim të plotë se ato po vëzhgohen dhe po zbatohen nga persona në autoritet dhe veçanërisht nga Presidenti i Shteteve të Bashkuara. Ata ranë dakord me mua se kjo lëvizje ishte e nevojshme për të rifituar atë besim.

Kur mendoj për këtë post, për atë që do të thotë, mendoj për të gjitha gjërat që dua të përmbush për këtë komb, për të gjitha gjërat që dua të përmbush për ju. Në prag të Krishtlindjes, gjatë torturës personale për bombardimet e reja të Vietnamit Verior, i cili pas 12 vitesh luftë më në fund ndihmoi t’i sillte Amerikës paqe me nder, u ula par mesnatës. Shkrova disa prej synimeve të mia për mandatin tim të dytë si President. Më lejoni t’ju lexoj disa:
Të bëj të mundur që fëmijët tanë dhe fëmijët e fëmijëve tanë, të jetojnë në një botë të paqme.
Ta bëj këtë vend më shumë se kurrë një vend mundësish, mundësish të barabarta, mundësish të plota për çdo amerikan.

Të siguroj punë për të gjithë ata që janë në gjendje të punojnë dhe t’i ndihmoj me bujari ata që s’mund të punojnë.

Të bëj në vend në të cilin të gjithë do të guxonin të ëndërronin, të jetojnë ëndrrat, jo me frikë, por me shpresë, krenarë për këtë komunitet, krenarë për atë që Amerika përfaqëson në vetvete dhe për botën.

Këto janë synime të mëdha. Unë besoj se mundemi dhe duhet të punojmë për to.

_____
* Richard M. Nixon - Presidenti i SHBA-së i zgjedhur më 1969.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:31 pm

11 shprehjet më të rëndësishme filozofike

"Jeta e pashqyrtuar, është më mirë të mos jetohet"

Besimi i Sokratit se duhet të reflektojmë për jetën që jetojmë është frymëzuar pjesërisht nga shprehja e famshme e gdhendur në vendin e shenjtë të orakullit në Delfi, "Njih vetveten". Sekreti i vlerës në profecitë e orakullit është vetë-njohuria, dhe jo unaza e deshifrimit. Sokrati ishte kaq pasionant për vlerën e vetë-hetimit, sa e shqyrtoi imtësisht jo vetëm jetën dhe besimet e tij, por dhe ato të të tjerëve. Përmes pyetjeve të shumta, ai i detyroi njerëzit të hetonin besimet personale. Ai i pa banorët e Athinës së tij të dashur të ecnin përgjumësh përmes jetës, të jetonin vetëm për para, pushtet dhe famë, kështu që u bë i famshëm në përpjekjen e tij për t‘i ndihmuar. Sokrati ishte një filozof i lashtë grek, i cili konsiderohet themeluesi i filozofisë perëndimore. Burimi më i rëndësishëm i informacionit për Sokratin është Platoni. Dialogët e Planonit e portretizojnë Sokratin si një mësues që mohon të ketë dishepuj, si një njeri i arsyes, i cili i bindet zërit hyjnor në kokën e tij, si një besimtar që ka përmbushur detyrimet qytetare të vendit të tij. Sokrati i përçmon kënaqësitë e shqisave, edhe pse është i ngazëllyer nga bukuria. Ai është i përkushtuar ndaj edukimit të qytetarëve të Athinës, edhe pse është indiferent ndaj djemve të tij. Konsiderohet si themeluesi i filozofisë perëndimore, dhe është praktikuesi me ndikim më të madh.

"Krijesat nuk duhet të shumohen pa qenë nevoja"

I njohur ndryshe si "Brisku Ockham", ideja këtu është se nëse gjykojmë mes teorive konkurruese filozofike dhe shkencore, meqë gjithçka është e barabartë, atëherë duhet të preferojmë teorinë më të thjeshtë. Shkencëtarët flasin për katër forca në univers: graviteti, forca elektromagnetike, forca e fortë bërthamore dhe forca e dobët bërthamore. Ockham përpiqet të formulojë një teori unifikuese, një forcë e vetme që i mbledh që të katra.

"Jeta e njeriut është e vetmuar, e varfër, e ligë, e vrazhdë dhe e shkurtër"

Duke iu referuar gjendjes origjinale të natyrës, një të kaluare të supozuar para qytetërimit, Hobbes nuk pa arsye të bëhej nostalgjik. Ndërkohë që Rousseau tha: "Njeriu ka lindur i lirë, dhe kudo është me pranga", Hobbes besonte se ne do ta gjejmë veten duke jetuar një jetë të egër, të pamundur, pa arsim dhe mbrojtje nga shteti. Ai mendonte se natyra njerëzore është e keqe, gjuan njeriun në mënyrat më të shëmtuara dhe zinxhirët e shtetit janë të nevojshme.

"Mendoj, pra ekzistoj"

Dekarti e filloi filozofinë e tij duke dyshuar gjithçka në mënyrë që të kuptojë se çfarë mund të dijë me një siguri absolute. Edhe pse ai mund të jetë gabim në gjërat që mendon, po mendon të pamohueshmen. Mbi pohimin se "unë mendoj", Dekarti arrin në përfundimin se "ekzistoj". Duke qenë se besonte në veten e tij, Dekarti pyet "Kush jam unë?" Përgjigja e tij është "një gjë që mendon, përbri gjësë fizike të zgjeruar në tre dimensione", edhe pse nuk ishte i sigurt në kishte trup.

"Të jesh, është të perceptosh"

Si idealist, Berkli besonte se asgjë nuk është reale, përveç mendjes dhe ideve të saj. Idetë nuk ekzistojnë të pavarura nga mendja. Përmes një linje të ndërlikuar dhe me të meta arsyetimi, ai nxori konkluzionin se "të jesh është të perceptosh". Diçka ekziston vetëm nëse dikush ka një ide për të. Pra nëse një pemë bie në pyll dhe askush s‘e dëgjon, as edhe një ketër, nuk do të kishte pemë. Sipas tij, mendja e Perëndisë gjithmonë percepton gjithçka, pra pema gjithmonë do të bëjë zhurmë.

"Jetojmë në botën më të mirë të mundshme"

Novela më e famshme e Volterit "Candid" satirizon me këtë pikëpamje. Nëse hidhni sytë rrotull do të habiteni se si dikush e beson këtë. Por Libniz besonte se para krijimit, Perëndia meditonte për të gjitha mundësitë e universit dhe zgjodhi të krijojë këtë në të cilin jetojmë, pasi besonte se është më i miri. Perëndia mund të krijonte një botë pa djallëzi, por njerëzve do t‘u mohoje vullneti i lirë dhe s‘do të ishte bota më e mirë në dispozicion.

"Bufi i Minervës i hap krahët vetëm kur bie muzgu"

Pikëpamja poetike e Hegelit thotë se filozofët nuk kanë fuqi. Vetëm pas përfundimin të një epoke mund të kuptojnë se çfarë ka ndodhur. Por atëherë do të jetë e vështirë që gjërat të ndryshojnë. Vetëm në epokën e Emanuel Kant (1724-1804) u kuptua natyra e Iluminimit dhe Kanti s‘bëri asgjë për të ndryshuar iluminizmin, por e përjetoi me ndërgjegje. Marx (1818-1883)ka thënë se "filozofët e interpretojnë botën në mënyra të ndryshme, e rëndësishme është ta ndryshojnë".

Kush është i vetëdijshëm për rrezikun e madh që sjell besimi kur e hedh hapin e besimit, ky është subjektivizëm

Në një skenë nga filmi "Indiana Jones", Indi arriti në përfundimin se hapi final i rrugës së tij ishte hapi i besimit. Kjo është teoria e Kirkegardit për fazat e jetës. Faza përfundimtare, faza fetare, kërkon një besim pasionant dhe subjektiv dhe jo prova objektive, në fushën paradoksale dhe absurde. Çfarë është absurdja? Besimi ka shpërblimet e veta, por nuk është i arsyeshëm. Shkon përtej arsyes.

Perëndia konsiderohet si i vdekur

Këtë pohim e shprehu me zërin e një personazhi që e quajti "I çmenduri" dhe më vonë në gojën e një karakteri tjetër "Zarathustra". Megjithatë, kuptimi i vërtetë i shprehjes "Perëndia ka vdekur" shpesh ngatërrohet për një pohim ateist. "I vdekur" është metaforike në këtë kontekst, do të thotë se besimi në Perëndinë e krishterimit është i lodhur, i ka kaluar koha dhe në rënie. Perëndia ka humbur si qendra e jetës dhe burimeve të vlerave. Nietzsche mendonte se ishte para të tjerëve kur e tha këtë.

"Ka vetëm një problem serioz filozofik, dhe kjo është vetëvrasja"

Zgjidhja e Kamysë ndaj problemit filozofik ishte të njohësh dhe të përqafosh absurditetin e jetës. Megjithatë, vetëvrasja mbetet një mundësi nëse absurditeti është shumë. Për Kamynë, heroi absurd është Sisifus, një person nga mitologjia greke i cili është i dënuar nga Perëndia të rrokullisë një shkëmb në një kodër për ta rrëzuar sapo të mbërrijë në majë.

"Askush nuk mund të shkelë dy herë në të njëjtin lumë"

Herakli nuk është i vetëm në atë që mendon. Mesazhi i tij është se realiteti ndryshon vazhdimisht dhe është një proces i vazhdueshëm dhe jo një produkt i qëndrueshëm. Realiteti është i shpejtë dhe jo i qëndrueshëm. Në kohët moderne, edhe Henri Bergson (1859-1941) e përshkroi kohën si një proces që përjetohet. Një orë në radhë është e ndryshme nga një orë në lojë.
__________________
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
d1zzy.
Banned
Banned
avatar

Numri i postimeve : 396
Poenat e Antarit : 917
Thanks : 6
Join date : 24/04/2009
Age : 22
Location : LLap..!

MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   Thu Jun 04, 2009 11:32 pm

S’mund t'i urresh rrënjët e pemës e të mos urresh pemën

Mbajtur më 14 shkurt, 1965, Detroit

Malcolm X
Unë nuk jam racist në asnjë lloje mënyre. Nuk besoj asnjë lloj forme racizmi. Nuk besoj në asnjë lloje forme diskriminimi apo izolimi. Unë besoj në islamin.

Elijah Muhammad na ka mësuar se njeriu i bardhë nuk mund të hyjë në Mekën e Arabisë dhe të gjithë ne që ndjekim atë, ne e besojmë këtë ... Kur unë shkova atje dhe në Mekë, pashë njerëz biondë dhe me sy të kaltër, me lëkurë të zbehtë dhe gjëra të tilla, dhe thashë, "Mirë", por i pashë ata me vëmendje. Vura re se edhe pse ishin të bardhë dhe e quanin veten të bardhë, kishin një ndryshim mes tyre dhe të bardhëve këtu. Ndryshimi thelbësor ishte ky: "Në botën aziatike apo arabe, apo në Afrikë, kudo ku janë myslimanët, nëse gjeni një që thotë se është i bardhë, gjithçka që po përdor është një mbiemër për të përshkruar diçka që është e rastësishme tek ai, një nga karakteristikat e rastësishme; nuk ka asgjë tjetër, ai është thjesht i bardhë.

Po kur e sjell të bardhin këtu në Amerikë dhe ai thotë se është i bardhë, ai do të thotë diçka tjetër. Mund të dëgjosh tingullin e zërit të tij, kur thotë se është i bardhë, fjalia do të thotë se ai është bosi. Kjo është e saktë. Këtë do të thotë "i bardhë" në këtë gjuhë. E dini shprehjen "i lirë, i bardhë dhe njëzet e një". Ai e krijoi. Do që ju të kuptoni se "i bardhë" do të thotë "i lirë, bosi". Ai është atje, prandaj kur thotë se është i bardhë, zëri i tij ka një tingull të ndryshëm. Unë e di se ju po më kuptoni se çfarë po flas.

Përveç faktit se pashë një islami është një fe vëllazërie, gjithashtu duhet të përballem me realitetin. Dhe kur u ktheva në shoqërinë amerikane, pashë që nuk ishte një shoqëri që praktikon vëllazërinë. Jam në një shoqëri që mund ta predikojë të dielën, por nuk e praktikojnë një asnjë ditë tjetër. Amerika është një shoqëri ku nuk ka vëllazëri. Kjo shoqëri kontrollohet fillimisht nga racistët dhe të izoluarit, të cilët janë në Uashingon D.C., në një pozitë pushteti.

Çfarë efekti ka lufta për Afrikën mbi ne? Pse duhet që njerëzit me ngjyrë në Amerikë ta shqetësojë veten kur ka treqind apo katërqind vite që është larg Afrikës? Pse nuk duhet ta shqetësojmë veten? Çfarë ndikimi ka tek ne ajo që i ndodh atyre? Numër një, duhet të kuptoni se deri në vitin 1959, Afrika ishte e dominuar nga forcat koloniale. Duke patur kontroll të plotë mbi Afrikën, forcat koloniale të Evropës e projektuan imazhin e Afrikës në mënyrë negative. Ata gjithmonë e projektojnë Afrikën në një imazh negativ: xhungla, kanibalë, asgjë të civilizuar. Atëherë pse ishte kaq negative dhe ju dhe unë filluam ta urrenim? Nuk donim që askush të na tregonte asgjë për Afrikën, dhe aq më pak të na thërrisnin afrikanë. Duke urryer Afrikën dhe duke urryer afrikanët, përfunduam duke urryer vetveten, pa e kuptuar. Nuk mund të urresh rrënjët e një peme dhe të mos e urresh pemën. Nuk mund të urresh origjinën tënde dhe si përfundim të mos urresh veten tënde. Nuk mund të urresh Afrikën dhe të mos urresh veten.

Më tregoni një nga këta persona këtu të cilit nuk janë ndërruar pikëpamjet dhe nuk ka një qëndrim negativ për veten e tij. Nuk mund të kesh një qëndrim pozitiv për vetveten dhe një qëndrim negativ për Afrikën në të njëjtën kohë. Ashtu si kuptimi juaj dhe qëndrimi për Afrikën do të bëhet pozitiv, në të njëjtën mënyrë dhe kuptimi juaj dhe qëndrimi i vetes do të bëhet pozitiv. Këtë di njeriu i bardhë. Kështu që ata me shumë mjeshtëri bëjnë që ju dhe unë të urrejmë identitetin tonë afrikan, karakteristikat tona afrikane.

Një nga gjërat që bëri që lëvizja e myslimanëve me ngjyrë të rrite ishte theksi i tij mbi gjërat afrikane. Ky ishte sekreti i rritjes të lëvizjes së myslimanëve të zinj. Gjaku afrikan, origjina afrikane, kultura afrikane, lidhjet afrikane. Do të habiteshit, ne zbuluam se thellë brenda nënndërgjegjes të njeriut me ngjyrë në këtë vend, ai beson se është më shumë afrikan se amerikan. Ai kujton se është më shumë amerikan se afrikan, për shkak se njeriu po ia shpëlan trurin çdo ditë.

Vetëm për shkak se jeton në një vend kjo nuk të bën amerikan. Jo, duhet të shkosh më thellë para se të bëhesh amerikan. Duhet të shijosh frytet e amerikanizmit. Ju nuk i keni shijuar këto fryte. Ju keni shijuar gjembat. Ju keni shijuar gjembat.

Po e them përsëri se nuk jam racist. Nuk besoj në asnjë formë ndarjeje apo asgjë të tillë. Jam për vëllazërinë e të gjithëe, por nuk besoj se forcimi i vëllazërisë tek njerëzit që s'e duan do të kishte vlerë. Le të praktikojmë vëllazërinë mes nesh, dhe nëse më vonë të tjerët duan ta praktikojnë vëllazërinë me ne, ne do të pranojmë ta praktikojmë me ta. Por nuk mendoj se duhet të vazhdojmë të përpiqemi të duam dikë që nuk na do.

*Malcolm Little ishte lideri i nacionalistëve amerikanë me ngjyrë. Një javë pas fjalimit u vra nga një anëtar i "Kombit të Islamit", një grup në të cilën ishte figurë e rëndësishme.
Mbrapsht në krye Shko poshtë
Shiko profilin e anëtarit
Sponsored content




MesazhTitulli: Re: Fjalimët që ndryshuan Botën   

Mbrapsht në krye Shko poshtë
 
Fjalimët që ndryshuan Botën
Mbrapsht në krye 
Faqja 1 e 2Shko tek faqja : 1, 2  Next
 Similar topics
-
» Një fjalim që nuk harrohet

Drejtat e ktij Forumit:Ju nuk mund ti përgjigjeni temave të këtij forumi
Drenica Hackers GrouP  :: Arti dhe Kultura :: Historia Boterore-
Kërce tek: